وقتی صفهای بانک، حروف الفبا را به وجود آوردند
این شیوه، یادگار دورانی است که نه خبری از بانکداری الکترونیک بود، نه کارتهای بانکی، نه اینترنت و نه همراهبانک. در آن سالها، بازنشستگان برای جلوگیری از ازدحام مقابل شعب بانکها، بر اساس حروف الفبا در روزهای مختلف برای دریافت حقوق خود مراجعه میکردند و ساعتها در صف میایستادند.
آن زمان، این روش یک راهکار اجرایی برای مدیریت جمعیت بود، نه یک الگوی دائمی. اما امروز که با فشردن یک دکمه،میلیونها تراکنش بانکی در چند ثانیه و بدون حتی یک مراجعه حضوری انجام میشود، این پرسش جدی مطرح است که چرا همان سنت اداری همچنان بدون بازنگری ادامه دارد؟ بانکداری هوشمند؛ پایان یک سنت قدیمی
امروز شبکه بانکی کشور روزانه دههامیلیون تراکنش الکترونیکی را بدون مشکل پردازش میکند. سامانههای پرداخت، پایا، ساتنا و زیرساختهای بانکداری متمرکز، دیگر محدودیتهای دهههای گذشته را ندارند. بنابراین پرسش بازنشستگان کاملا منطقی است؛ اگر بانکها توان انجام چنین حجمی از تراکنش را دارند، چرا حقوق بازنشستگان همچنان باید سه روز میان حروف الفبا سرگردان باشد؟ عدالت معیشتی؛ قربانی حروف الفبا
مساله فقط سه روز تاخیر نیست؛ مساله «عدالت در دسترسی به منابع مالی» است. دو بازنشسته با شرایط کاملا یکسان را تصور کنید؛ هر دو حداقلبگیر، هر دو با هزینههای مشابه زندگی. تنها تفاوت آنها در نخستین حرف نام خانوادگی است. یکی در نخستین ساعات پرداخت حقوق خود را دریافت میکند و دیگری باید تا پایان سومین روز منتظر بماند. در شرایطی که قیمت کالاها، اقساط بانکی، اجاره مسکن و هزینههای درمان حتی چند روز تاخیر را برنمیتابد، این تفاوت زمانی، عملا به نوعی نابرابری در بهرهمندی از حق بیمه تبدیل میشود. تجربه جهان؛ تاریخ …
