به گزارش گروه رسانهای شرق،
روحالله رضایی: «اردیبهشت سال ۱۳۶۵ سفر به کیش چندان ساده نبود؛ مسیر رفتوآمد بسیار دشوار بود و مسافران باید ابتدا به بندرلنگه میرفتند که نزدیکترین فرودگاه به کیش محسوب میشد. پروازهای بندرلنگه هم محدود بود. از آنجا به بندری به نام بندر چارک منتقل میشدند که نزدیکترین بندر به جزیره کیش بود. بعضی صحنههای کیش در آن سالها آزاردهنده بود. امکانات وسیعی که پیش از انقلاب ساخته شده بود، در وضعیت تخریب و فرسودگی قرار داشت که دیدن آن صحنهها غمانگیز بود». این جملات بخشی از روایت محمدرضا یزدانپناه، اولین مدیرعامل منطقه آزاد کیش است. او در گفتوگو با «شرق» از فرازوفرودهای توسعه این جزیره جنوبی میگوید و چالشهای عدیدهای که حتی نامگذاری منطقه آزاد را با دردسر و اتلاف وقت در توسعه مناطق آزاد مواجه کرد.
شما نخستین رئیس منطقه آزاد کیش بودید؛ البته حتی پیش از آنکه منطقه آزاد کیش عملا راهاندازی و فعالیتش آغاز شود، شما در این منطقه حضور داشتید و مشغول به کار بودید. اساسا چه شد که به آنجا رفتید؟ اگر ممکن است از ابتدا و تاریخچه ماجرا شروع کنیم.
تاریخچه این موضوع به سال ۱۳۶۵ برمیگردد. آن زمان من در دفتر نخستوزیری مشغول به کار بودم و سمت مدیرکل هماهنگی امور اجرائی را بر عهده داشتم. یکی از وظایف حوزه معاونت اجرائی نخستوزیری، اداره کیش بود. در آن زمان آقای میرزاده معاون اجرائی نخستوزیر بودند. زمانی که حکم مدیریت کلی امور اجرائی را به من دادند، خواستند درباره کیش هم فکر و برنامهریزی کنیم. در آن مقطع، من شناخت و ایده مشخصی درباره کیش نداشتم. بنابراین برنامهای تنظیم کردیم و برای بازدید به کیش رفتیم. فکر میکنم اردیبهشت سال ۱۳۶۵ بود. سفر چندان سادهای نبود؛ زیرا مسیر رفتوآمد بسیار دشوار بود. معمولا باید ابتدا به بندرلنگه میرفتیم که نزدیکترین فرودگاه به کیش محسوب میشد. پروازهای بندرلنگه هم محدود بود. از آنجا به بندری به نام چارک میرفتیم که نزدیکترین بندر به جزیره کیش بود. همین روند را طی کردیم. من به اتفاق دو، سه نفر …
