اقتصادی
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، صنعت خودروی ایران این روزها در نقطهای ایستاده که هر اختلال کوچک در زنجیره تأمین، میتواند خود را در قالب تأخیر در تحویل، افزایش هزینه، توقف موقت تولید یا کند شدن برنامه داخلیسازی نشان دهد. آنچه فعالان این صنعت تجربه میکنند، بیش از آنکه شبیه یک بحران پر سر و صدا باشد، مجموعهای از گلوگاههای بههمپیوسته است؛ گلوگاههایی که از محدودیتهای حملونقل بینالمللی و شرایط جنگی و ناامن منطقه، تا فرآیندهای اداری و گمرکی و تأمین مواد اولیه را دربر میگیرد. در چنین شرایطی، نه میتوان واقعیت فشارها را نادیده گرفت و نه ضرورت حفظ آرامش و تمرکز بر راهحل را.
در هفتههای اخیر، محدودیتهای ایجادشده در حملونقل دریایی باعث شده بخشی از واردات خودرو و قطعات، از مسیر سنتی دریا به مسیر ریلی منتقل شود. این تغییر، در ظاهر یک تصمیم منطقی برای دور زدن ریسکهای مسیرهای دریایی است، اما در عمل به دلیل ظرفیت محدود ریل، خود به گلوگاهی تازه تبدیل شده است. شبکه ریلی کشور برای حجم بالای محمولههای خودرویی طراحی نشده و افزایش ناگهانی تقاضا برای واگن و مسیر، باعث جهش قابل توجه در هزینه حمل شده است. از سوی دیگر، آنچه پیشتر در حدود سه هفته از مبدأ تا مقصد میرسید، اکنون در بسیاری از موارد به بیش از دو ماه زمان نیاز دارد. این دو برابر شدن زمان تأمین، مستقیماً بر برنامهریزی تولید و عرضه اثر میگذارد؛ شرکتها باید سرمایه بیشتری را برای مدت طولانیتری در مسیر نگه دارند، انبارها را با عدم قطعیت بیشتری مدیریت کنند و در عین حال به مشتریانی پاسخ دهند که انتظار تحویل در زمانهای کوتاهتری را دارند.
امروز کشور در شرایط جنگی و ناامنی جاری قرار دارد و طبیعی است که تحولات منطقهای، بهویژه رخدادهایی مانند جنگ رمضان، صرفاً یک سطر در اخبار نباشند و بهطور مستقیم و غیرمستقیم بر مسیرهای حملونقل، بیمه محمولهها و رفتار تأمینکنندگان خارجی اثر بگذارند. افزایش ریسک در مسیرهای دریایی، تغییر اولویت خطوط کشتیرانی، و احتیاط بیشتر شرکای خارجی در تعهدات زمانبندی، همگی به این معناست که زنجیره تأمین خودرو امروز با سطح بالاتری از عدم قطعیت روبهرو است. در چنین فضایی، هر تصمیم لجستیکی اشتباه یا هر تأخیر در هماهنگی، خود را نه در سطح تئوریک، بلکه روی خط تولید …
