با وجود ادامه اختلال در تردد نفتکشها در تنگه هرمز و ریسکهای ژئوپلیتیکی در خاورمیانه، قیمت نفت برخلاف انتظارها از محدوده ۱۰۰ دلار عبور نکرده است. پاسخ این اتفاق را باید تا حد زیادی در سمت تقاضا، و مشخصاً در چین جستوجو کرد. چین بزرگترین واردکننده نفت جهان است و طی سالهای گذشته تلاش کرده وابستگی خود به واردات نفت را در برابر شوکهای ژئوپلیتیکی کاهش دهد. افزایش تنشهای ژئوپلیتیکی پس از جنگ اوکراین، تشدید تحریمها و نااطمینانیهای خاورمیانه، پکن را به سمت تقویت امنیت انرژی سوق داد. چین خرید نفت از منابع تحریمی، از جمله ایران و روسیه، را افزایش داد و همزمان ذخایر استراتژیک خود را به میزان قابلتوجهی گسترش داد. برآوردهای EIA نشان میدهد ذخایر استراتژیک چین تا سهماهه اول ۲۰۲۶ به حدود ۱.۵۴ میلیارد بشکه رسیده است.
به همین دلیل، وقتی بحران هرمز آغاز شد، چین الزاماً مجبور نبود برای تأمین نفت خود وارد بازار شود و هر قیمتی را بپردازد. برعکس، واردات نفت خام این کشور در سهماهه دوم ۲۰۲۶ حدود ۳۲ درصد نسبت به سهماهه قبل کاهش یافت و در ماههای مه و ژوئن به زیر ۸ میلیون بشکه در روز رسید؛ پایینترین سطح از سال …
