به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از اقتصادآنلاین، برای دو دهه، سیاستگذاران چین سرگرم کاهش وابستگی این کشور به نفت و گاز وارداتی و در نتیجه، کاهش آسیبپذیری آن در برابر محاصره دریایی در هرگونه درگیری احتمالی آینده با آمریکا بودهاند.
در سال ۲۰۰۳، هو جینتائو، رئیسجمهور وقت چین، این آسیبپذیری را «معضل مالاکا» توصیف کرد و هشدار داد که برخی قدرتهای بزرگ در پی کنترل این تنگه هستند. بنا بر گزارشها، او گفته بود: «اغراق نیست اگر بگوییم هرکس کنترل تنگه مالاکا را در اختیار داشته باشد، مسیر انرژی چین را نیز در چنگ خود خواهد گرفت.»
راهبرد نظامی و انرژی چین در برابر محاصره
از آن زمان، راهبرد نظامی چین بر نوسازی و گسترش نیروی دریایی برای حفاظت از مسیرهای تأمین متمرکز شده است. در حوزه انرژی نیز چین تولید را افزایش داده، بهرهوری بیشتر را تشویق کرده، به سوختهای جایگزین روی آورده، استفاده از خودروهای برقی را گسترش داده، منابع وارداتی خود را متنوع کرده و ذخایر راهبردی عظیمی انباشته است.
در نهایت، آمادگیهای چین برای درگیری با محوریت تایوان و تنگه مالاکا، این کشور را در برابر جنگ در خاورمیانه بسیار کمتر آسیبپذیر کرده است. چین تا حد زیادی از جهش قیمتها و سهمیهبندیهایی که سایر کشورهای آسیا را تحت تأثیر قرار داده، در امان مانده است. سیاستگذاران چین احتمالاً به این نتیجه خواهند رسید که رویکردشان موفقیتآمیز بوده است؛ نتیجهای که میتواند آنها را به تقویت بیشتر این راهبرد ترغیب کند. دیگر کشورهای آسیا و سایر نقاط جهان نیز احتمالاً بخشهایی از این الگو را کپی خواهند کرد؛ موضوعی که بازارهای انرژی را شکل خواهد داد. این عناصر عبارتاند از:
تولید داخلی انرژی
چین از نظر منابع طبیعی، از نگاه پکن، کشوری غنی از زغالسنگ، فقیر از نفت و فاقد منابع کافی گاز محسوب میشود. این کشور ۱۰ درصد زغالسنگ مورد نیاز خود، اما ۴۰ درصد گاز و بیش از ۷۰ درصد نفت خود را وارد میکند. برای کاهش نیاز به واردات، چین افزایش تولید گاز از استان سیچوان در جنوبغرب و همچنین مناطق سینکیانگ، شاآنشی و مغولستان داخلی در شمال را تشویق کرده و همزمان در دریای بوهای به اکتشاف نفت پرداخته و استفاده از فرآوردههای نفتی را به حداقل رسانده است. انرژیهای تجدیدپذیر مانند برقآبی، باد …
