با این حال، روند بازچرخانی در صنعت طی سالهای اخیر شتاب بیشتری گرفته و صنایع بزرگ به دلیل محدودیت برداشت از منابع متعارف، به سمت خرید پساب، تصفیه داخلی و ایجاد چرخههای بسته حرکت کردهاند. این در حالی است که کشاورزی، بهعنوان بخش اصلی مصرفکننده آب، هنوز با راندمان پایین آبیاری، غلبه روشهای سنتی و چالشهای بهداشتی استفاده از پساب مواجه است. از مجموع پساب تولیدی کشور نیز ۵۰.۱درصد در بخش کشاورزی و فضای سبز مصرف میشود، اما صرف اختصاص پساب به این بخش، بدون اصلاح شیوه مصرف، لزوما به معنای کاهش فشار بر منابع آبی نیست. به نظر میرسد نقطه اصلی سیاست بازچرخانی باید از «تامین آب جایگزین» به سمت کاهش مصرف و افزایش بهرهوری آب در بزرگترین بخش مصرفکننده تغییر کند؛ چرا که حتی افزایش محدود بهرهوری در کشاورزی میتواند اثری به مراتب بزرگتر از صرفهجوییهای بخشهایی با سهم اندک از مصرف آب داشته باشد. کشاورزی؛ حلقه ضعیف بازچرخانی آب
بر اساس آخرین دادههای شرکت آب و فاضلاب کشور، سالانه حدود ۱.۷۸میلیارد مترمکعب پساب در تصفیهخانههای فاضلاب کشور تولید میشود. این حجم از پساب در بخشهای مختلفی از جمله تغذیه آبخوانها، کشاورزی و صنایع مورد استفاده قرار میگیرد. بر اساس قانون برنامه هفتم توسعه، صنایع آببر و غیربهداشتی باید بهتدریج مصرف آب متعارف را کاهش داده و از منابع آب نامتعارف مانند پساب استفاده کنند. اما آمار جدید گویای این هستند که ۵۰.۱درصد از پساب تولیدی کشور در بخش کشاورزی مصرف میشود. پس از آن، ۳۷.۲درصد برای تخلیه به آبهای سطحی و تغذیه سفرهها، ۵.۸۸درصد در فضای سبز و تنها حدود ۵.۲۲درصد در صنعت مصرف میشود. این ارقام نشان میدهد کشاورزی، برخلاف تصویری که گاه از نقش صنعت در مصرف آب ارائه …
