ترامپ با تکرار عنوان «دوست» برای پوتین، مرز نمادین میان دشمن و شریک را جابهجا میکند. او برخلاف سنت سیاست خارجی آمریکا، لزوماً روسیه را تهدیدی نمیبیند که باید مهار شود؛ بلکه آن را قدرتی میداند که میتوان با آن مذاکره کرد، امتیاز گرفت و حتی بر سر منافع مشترک به تفاهم رسید.
این تغییر زبان، بیاهمیت نیست. در سیاست بینالملل، گاهی یک واژه میتواند هزینه سیاسی نزدیکشدن به یک رقیب را کاهش دهد. ترامپ با این ادبیات، پیش از هر توافق احتمالی، فضای روانی و سیاسی آن را آماده میکند. اروپا؛ متحدی که ممکن است پشت میز معامله جا بماند
پیام ترامپ برای اروپا از خود پوتین نگرانکنندهتر است. اروپاییها سالها امنیت خود را به اتحاد راهبردی با واشینگتن و مقابله با روسیه گره زدهاند؛ اما حالا با رئیسجمهوری روبهرو هستند که ممکن است بدون درنظرگرفتن اولویتهای امنیتی اروپا، مستقیماً با کرملین وارد معامله شود.
این یعنی در نگاه ترامپ، ائتلافها لزوماً تعهدات دائمی نیستند؛ آنها تا جایی اعتبار دارند که در خدمت منافع آمریکا باشند. چنین رویکردی میتواند شکاف دو سوی آتلانتیک را عمیقتر و اعتماد اروپا به تضمینهای امنیتی واشینگتن را متزلزل کند. پیام به چین؛ دشمن اصلی کجاست؟
یکی از مهمترین ابعاد این رفتار، ارتباط آن با رقابت آمریکا و چین است. ترامپ ممکن است با کاهش تنش با مسکو، بهدنبال محدودکردن همزمانی بحرانها و جلوگیری از نزدیکترشدن راهبردی روسیه و چین باشد.
از این زاویه، صمیمیت نمایشی با پوتین میتواند بخشی از محاسبه بزرگتر واشینگتن برای تغییر موازنه قدرت باشد؛ یعنی کاهش هزینه تقابل با روسیه و آزادکردن ظرفیت آمریکا برای تمرکز بر پکن. خاورمیانه؛ هیچ ائتلافی تضمینشده نیست …


دانلود از کافه بازار












































































































































![[دکتر علی دارابی] ناکارآمدی نهادهای بینالمللی](/news/u/2026-11-22/ettelaat-aulv0.jpg)
![[رامین مجنون پیلهرود] پیمان عدم تعرض در خلیج فارس](/news/u/2026-11-22/ettelaat-v7zah.jpg)


















