در یک قرارداد، امضا فقط یکی از حلقههای فرآیند است. پیش از امضا باید بدانیم طرف قرارداد چه کسی است، اطمینان داشته باشیم که شخصی که در حال امضاست همان فردی است که ادعا میکند و نشان دهیم او از مفاد قرارداد آگاه بوده و با آن موافقت کرده است. پس از امضا نیز باید امکان اثبات اصالت سند، زمان انجام عمل و حفظ سوابق وجود داشته باشد.
در فضای کاغذی، بخشی از این اطمینان از طریق حضور فیزیکی، بررسی مدارک، امضا، مهر و نگهداری نسخههای قرارداد ایجاد میشد. در محیط دیجیتالی اما این سازوکارها باید با ابزارها و فرآیندهای متناسب جایگزین شود.
به همین دلیل، امضای الکترونیکی را نباید یک ابزار منفرد در نظر گرفت. گواهی الکترونیکی امکان انتساب امضا به صاحب آن را فراهم میکند. احراز هویت به شناسایی طرف قرارداد کمک میکند. ثبت رضایت، آگاهی و موافقت او را مستند میسازد. مهر زمانی نیز امکان اثبات زمان مشخصی را فراهم میکند و سوابق قابل نگهداری، مسیر بازبینی و پیگیری را حفظ میکند. هیچکدام از این اجزا اما بهتنهایی جایگزین کل فرآیند نیست.
اهمیت این موضوع در صنعت پرداخت بیشتر است. شرکتهای پرداخت و پرداختیارها با تعداد زیادی پذیرنده، شخص حقیقی و حقوقی و رابطه قراردادی مواجهاند. اگر قرار باشد این روابط به شکل الکترونیکی مدیریت شود، مسئله فقط سرعت امضا یا … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































