هدف فعلی هیچیک از طرفین، قطع کامل روابط اقتصادی نیست؛ بلکه آنها به دنبال تغییر شرایط این رابطه هستند تا آسیبپذیری خود را در برابر اهرمهای فشار، اجبار یا حملاتی که میتواند امنیت و رفاه بلندمدتشان را تهدید کند، کاهش دهند. پایان رویای یکپارچگی اقتصادی
وضعیت کنونی، شکست سومین تلاش ایالات متحده برای ایجاد یک اقتصاد جهانی باز و کاملاً یکپارچه را نشان میدهد. پس از پایان جنگ سرد، سیاستگذاران آمریکایی امیدوار بودند که جریان آزاد کالا، سرمایه و افراد، صلح و آزادی را در کنار رفاه به ارمغان آورد. در این راستا، سازمان تجارت جهانی به عنوان ابزار اصلی برای ادغام چین در نظم جهانی به کار گرفته شد، با این امید که آزادسازی اقتصادی به ناچار به تحول سیاسی و دموکراتیزه شدن چین منجر شود.
با این حال، پکن این استراتژی را به عنوان دامی برای تضعیف حاکمیت خود دید و به جای پذیرش اصول لیبرال، از اقتصاد به عنوان عرصهای برای تقویت قدرت حزب کمونیست و پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک خود استفاده کرد. استراتژیهای متقابل
از اوایل قرن بیست و یکم، چین شروع به اجرای استراتژی ریسکزدایی در چهار محور موازی کرد؛ تضمین دسترسی به منابع خام و انرژی در خارج از کشور، جستجوی بازارهای صادراتی جدید در جنوب جهانی، ایجاد سیستمهای پرداخت بینالمللی جایگزین برای مقابله با تحریمهای مالی آمریکا، و در نهایت، سرمایهگذاری سنگین در توسعه فناوریهای داخلی برای کاهش وابستگی به غرب.
واشنگتن نیز در پاسخ به این روند، به ویژه از اواخر دوران باراک اوباما و با شدت بیشتر در دولتهای ترامپ و بایدن، سیاستهای خود را از تأکید بر منافع متقابل به سمت اولویت دادن به قدرت … …


دانلود از کافه بازار































































































































































