زنگنه در سال ۱۳۷۶، پس از تجربه مدیریت در وزارت نیرو و جهاد سازندگی، به وزارت نفت آمد. توسعه فازهای پارس جنوبی، گسترش ظرفیت تولید گاز و تلاش برای تبدیل ایران به یکی از صادرکنندگان بزرگ LNG، از مهمترین محورهای برنامههای آن دوره بود. با اینوجود، بخش مهمی از این برنامهها در سالهای بعد، تحت تأثیر تحریمها، تغییر سیاستهای خارجی و تصمیات مدیریتی متوقف شد یا به سرانجام نرسید.
اروپا به دنبال همکاری انرژی با ایران بود
در سال ۱۳۷۹، وزارت نفت و اتحادیه اروپایی تفاهمنامهای برای توسعه همکاریهای انرژی امضا کردند. بر اساس این توافق، اتحادیه اروپایی یک میلیون و ۷۰۰ هزار یورو برای راهاندازی مرکز مطالعات همکاریهای انرژی ایران و اروپا اختصاص داد.
مطالعات مشترک، موضوعاتی مانند توسعه صنعت نفت و گاز در آسیای مرکزی، دریای کاسپین و قفقاز، افزایش بازده نیروگاهها، اصلاح نظام قیمتگذاری انرژی، جذب سرمایهگذاری خارجی و امکان انتقال گاز ایران به اروپا را دربر میگرفت.
در آن مقطع، اروپا که پس از فروپاشی شوروی به دنبال تنوعبخشی به مسیرهای تأمین انرژی خود بود، ایران را مسیری اقتصادی و مناسب برای انتقال نفت و گاز منطقه به بازارهای اروپایی میدانست. طرح خط لوله ناباکو نیز در همین چارچوب مطرح شد.
به هر روی، مخالفت مجلس هفتم با برنامه افزایش تدریجی قیمت حاملهای انرژی در آخرین بودجه دولت هشتم، یکی از موانع اصلاحات ساختاری در بخش انرژی شد. سیاست تثبیت قیمتها در شرایطی دنبال شد که توسعه زیرساختها و مدیریت مصرف، به منابع مالی و اصلاح تدریجی اقتصاد انرژی نیاز داشت.
توقف قراردادها و عقبماندن ایران از بازار جهانی LNG …


دانلود از کافه بازار

















































































































































