داستان شب/ باغی که هر شب لالایی می خواند/ قصه درمانی

رکنا: وقتی همه گل های باغ آماده استراحت می شوند، یاس کوچولو هنوز بیدار است. او منتظر لالایی بزرگی است، اما شاید آواز شب از صداهایی ساخته شود که همیشه نزدیکش بوده اند.

در باغی پشت یک خانه قدیمی، گل کوچکی به نام یاس زندگی می کرد.

یاس پنج گلبرگ سفید داشت و ساقه ای باریک که کنار دیوار سبز باغ بالا آمده بود.

روزها زنبورها از کنارش می گذشتند. گنجشک ها روی دیوار می نشستند و باغبان با آب پاش آبی اش به باغ سر می زد.

یاس همه این ها را دوست داشت.

اما بیشتر از همه، منتظر شب بود.

گل رز کنارش گفته بود:

«باغ هر شب لالایی می خواند.»

از آن روز، یاس هر غروب گوش های خیالی اش را تیز می کرد تا لالایی را بشنود.

آن شب، خورشید پشت سقف خانه رفت. باغبان آب پاش را کنار انبار گذاشت، دست هایش را شست و در را بست.

گنجشک ها به لانه هایشان برگشتند.

زنبورها دیگر پیدا نبودند.

گل آفتاب گردان سرش را کمی خم کرد.

یاس منتظر ماند.

اما هیچ خواننده ای وسط باغ نیامد.

هیچ سازی هم نواخته نشد.

یاس به رز گفت:

«پس لالایی کی شروع می شود؟»

رز که گلبرگ هایش را آرام جمع می کرد، پرسید:

«چه جور لالایی منتظری؟»

یاس گفت:

«یک آواز بزرگ. با صدایی که همه باغ بشنود.»

رز لبخند زد.

«من معمولا آواز کوچکی می شنوم. شاید امشب تو هم پیدایش کنی.»

یاس به باغ نگاه کرد.

همه چیز آرام بود.

کمی بعد، باد از بالای دیوار آمد و میان علف ها گذشت.

علف ها به هم خوردند:

«سَس... سَس... سَس...»

یاس سرش را تکان داد.

«این که فقط صدای علف هاست.»

باد گفت:

«بله. من وقتی از میانشان می گذرم، این صدا را می سازیم.»

یاس پرسید:

«تو لالایی باغ را شنیده ای؟»

باد گفت:

«شاید بخشی از آن همین باشد.»

بعد آرام از میان برگ های رز گذشت.

این بار صدای دیگری آمد:

«خش... خش...»

یاس گوش داد.

صدای علف ها ریزتر بود. صدای برگ ها کمی نرم تر و پهن تر بود. هر دو با هم می آمدند، اما همیشه هم زمان تمام نمی شدند.

از کنار گلدان سفالی، حلزونی بیرون آمد.

یاس صدایش کرد:

«تو می دانی خواننده باغ کجاست؟»

حلزون روی سنگ کوچکی ایستاد.

«اگر خواننده بزرگی آمده بود، احتمالا در راه می دیدمش. من از کنار سه گلدان و یک نیمکت گذشته ام.»

یاس آه کشید.

«پس شاید امشب لالایی نداریم.»

حلزون گفت:

«می خواهی من کمی این جا بمانم؟»

یاس گفت:

«بله.» …