صفر کشکولی‌؛ در ۲۰۰ فیلم بازی کردم حتی یک‌بار هم کتک نخوردم!

هفت صبح| برای ورود به دنیای صفر کشکولی، نباید از فرش قرمز جشنواره‌ها یا نورهای خیره‌کننده استودیوها شروع کرد؛ باید به دست‌های پینه‌بسته، پیشانی یادگار زخم‌های عمیقِ آسفالت و قلبی نگاه کرد که به وسعت تمام سال‌های سینمای ایران می‌تپد. مردی که چهره‌اش در حافظه ما با هیبت یک خلافکار خشن، یک قاچاقچی بی‌رحم یا یک مرد قدرتمند گره خورده است، اما وقتی پای صحبت‌هایش می‌نشینید، با روحی به لطافت یک کودک مواجه می‌شوید. صفر کشکولی، بچه آبادان، همان کسی است که با آجرهای سوراخ‌دار بنایی برای خودش دمبل ساخت تا روزی «هرکول خوزستان» شود و بعدتر، جان و جوانی‌اش را بی‌منت روی پرده‌های نقره‌ای سینما جا گذاشت. قصه او، قصه شهرت‌های پوشالی امروز نیست؛ قصه گوشت و پوست و استخوانی است که برای عشق به مردم، بارها تا پای مرگ رفت و برگشت.

  هرکول خوزستان و روزی که تاریخ‌ساز شد

ورود صفر کشکولی به دنیای قهرمانی، شبیه فیلمنامه‌های کلاسیک هالیوودی است. در روزگاری که خبری از باشگاه‌های مدرن و مکمل‌های ورزشی نبود، رویای تبدیل شدن به یک قهرمان در سر یک نوجوان آبادانی ریشه دواند. او درباره آن روزهای دور می‌گوید: «آن زمان امکانات ورزشی نداشتیم. من فیلم‌های هرکولی را زیاد می‌دیدم. استیو ریوز، قهرمان پرورش اندام جهان که نقش هرکول را بازی می‌کرد، الگوی من بود. با خودم می‌گفتم یعنی می‌شود یک روز مثل او شوم؟ آجرهایی که برای بنایی استفاده می‌شد و سوراخ داشتند را برمی‌داشتیم، یک میله لوله آب یا چوب از میانشان رد می‌کردیم و با همان‌ها جلو بازو کار می‌کردم. ورزش من با آجر شروع شد.»

 

این اراده پولادین، او را به جایی رساند که فراتر از مرزهای ایران درخشید. کشکولی با قدی حدود ۱۶۷ سانتی‌متر و وزنی نزدیک به ۹۷ کیلوگرم، صاحب یکی از زیباترین و ورزیده‌ترین بدن‌های تاریخ پرورش اندام ایران شد. او با افتخار از روزی یاد می‌کند که لقب «هرکول» را به دست آورد: «به عنوان هرکول خوزستان به مسابقات آسیایی کویت دعوت شدم. در آنجا علی حداد، قهرمان معروف مصری حضور داشت. اما من در دسته قد کوتاه اول شدم و در رقابت مستری (قهرمان قهرمانان) هم علی حداد را شکست دادم و مدال طلای آسیا را به گردن آویختم. همانجا بود که لقب هرکول خوزستان برای همیشه روی من ماند.»

  خاطراتی که با گذشت سال‌ها رنگ نباخته‌اند …