علیرضا زاکانی ، شهردار تهران، طی هفتههای اخیر از مجموعهای از برنامههای حمایتی سخن گفته است؛ برنامههایی که بخشی از آنها فراتر از وظایف متعارف مدیریت شهری تعریف میشوند. تازهترین محور این وعدهها، ورود شهرداری به بازار مسکن و استفاده از زمین، داراییهای شهری و ظرفیت بخش خصوصی برای آسانتر شدن خرید و اجاره خانه برای شهروندان است.
زاکانی در ۲۶ مهرماه اعلام کرد شهرداری تهران قصد دارد الگوی «اجارهداری حرفهای» را با قراردادهای سه تا پنجساله راهاندازی کند؛ الگویی که بر اساس آن، میزان افزایش اجارهبها کمتر از نرخ تورم خواهد بود.
او همچنین از شناسایی ۲۱۱ قطعه زمین بزرگ در ۱۸ منطقه تهران خبر داد و گفت این اراضی ظرفیت ساخت حدود ۲۵۶ هزار واحد مسکونی را دارند. با این حال، درباره نحوه تأمین مالی، زمانبندی اجرا و سازوکار تضمین این وعدهها هنوز جزئیات روشنی ارائه نشده است. فاصله میان ظرفیت اعلامشده و خانههای ساختهشده
ورود شهرداری تهران به ساخت مسکن و مشارکت در پروژههای ساختمانی، موضوع تازهای نیست. در سالهای گذشته نیز برنامهها و تفاهمنامههایی در این زمینه مطرح شد، اما میان ظرفیتهایی که روی کاغذ اعلام میشوند و واحدهایی که واقعاً ساخته و تحویل داده شدهاند، باید تفاوت قائل شد.
برای ارزیابی برنامه جدید شهرداری، هنوز اطلاعات دقیقی درباره منابع مالی، جدول زمانی اجرا و ضمانت تحقق تعهدات منتشر نشده است. مسئله فقط این نیست که شهرداری چه تعداد خانه خواهد ساخت؛ پرسش مهمتر آن است که اگر زمین یا امکانات عمومی در اختیار سازندگان قرار گیرد، چه تضمینی وجود دارد واحدهای ساختهشده با همان شرایط حمایتی وعدهدادهشده به خانوارهای هدف برسند؟
بخشی از پاسخ را میتوان در تجربهای جستوجو کرد که این روزها در برلین خبرساز شده است. ۲۱۵ آپارتمان ساخته شد، اما یک تعهد اجرا نشد
در نزدیکی ایستگاه مرکزی قطار برلین، محلهای نوساز با نام «یوروپاسیتی» شکل گرفته است؛ مجموعهای شامل ساختمانهای مسکونی و تجاری که بخشی از طرح توسعه شهری پایتخت آلمان به شمار میرود. …


دانلود از کافه بازار

































































































