عضو شورای مرکزی حزب مجمع ایثارگران گفت: در شرایط نه جنگ و نه صلح کنونی، یکی از مهمترین ضرورتها این است که از همین امروز درباره سازوکار تصمیمگیری، حدود اختیارات و مسئولیت هر یک از ارکان کشور در تفاهم احتمالی بعدی که میتواند زمینهساز صلح پایدار باشد، تدبیر کنیم.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
پارسا پازوکی در گفتوگو با ایسنا با اشاره به میزان اختیار قانونی دولت برای تحقق وعدههای خود، اظهار کرد: برای پاسخ به این پرسش، ابتدا باید میان «قدرت اعمال کنترل» و «ظرفیت حل مسئله» تمایز قائل شویم. دولت قوی در ادبیات توسعه، دولتی نیست که صرفاً از قدرت مداخله و اعمال محدودیت برخوردار باشد؛ بلکه دولتی است که بتواند مسائل عمومی را تشخیص دهد، درباره آنها تصمیم گیرد، منابع را بهدرستی تخصیص دهد، سیاستهای خود را اجرا کند و در برابر نتایج عملکردش پاسخگو باشد. بنابراین، مسئله اصلی این نیست که دولت چقدر قدرت دارد، بلکه این است که قدرت در کجا متمرکز شده، چگونه توزیع میشود و تا چه اندازه به حل مسائل کشور منجر میگردد.
وی با بیان اینکه در جمهوری اسلامی، دولت از اختیارات قانونی و ظرفیتهای اجرایی قابل توجهی برخوردار است، اظهار کرد: نباید تمام ناکارآمدیها را به محدودیت اختیارات دولت نسبت داد. دولت در حوزههای مهمی مانند سیاستگذاری اقتصادی، مدیریت اجرایی، بودجه، نظام اداری، ارائه خدمات عمومی و تنظیمگری، مسئولیت و اختیارات گستردهای دارد. اما در عین حال، میان اختیارات رسمی دولت و ظرفیت واقعی آن برای اعمال این اختیارات شکاف قابل توجهی وجود دارد.
عضو شورای مرکزی حزب مجمع ایثارگران در تشریح دلایل شکلگیری این شکاف، بیان کرد: هنگامی که مراکز متعدد تصمیمگیری وجود دارد، مرز صلاحیتها بهروشنی تعریف نشده است و نهادهای انتخابی در برخی حوزهها امکان اثرگذاری متناسب با مسئولیت خود را ندارند، نتیجه آن تضعیف انسجام سیاستگذاری و کاهش ظرفیت اجرایی دولت خواهد بود. در چنین شرایطی، ممکن است دولت در برابر افکار عمومی مسئول شناخته شود، اما در بخشی از تصمیمات تعیینکننده، اختیار نهایی نداشته باشد. …