حسام محمدی-دکترای جامعه‌شناسی: جنگ و صلح، دو شیوه متفاوت از سازمان‌دادن زندگی اجتماعی هستند. جنگ، حتی زمانی که میدان نبرد از خیابان‌ها و خانه‌ها فاصله دارد، می‌تواند منطق خود را به اقتصاد، فرهنگ، رسانه، روابط اجتماعی و افق انتظارات شهروندان گسترش دهد و خودش را به این حوزه‌ها تحمیل کند. در مقابل، صلح برای جامعه چیزی فراتر از توقف شلیک‌هاست؛ امکان بازگشت به زندگی، بازسازی افق آینده و بازیابی اطمینان ازدست‌رفته به فرداست. از همین منظر، نزاع بر سر جنگ یا صلح را نمی‌توان تنها در سطح محاسبات نظامی و ملاحظات دیپلماتیک فهم کرد. این نزاع، همزمان نزاعی بر سر تعریف مسئله، تعیین اولویت‌ها و نسبت میان قدرت سیاسی و تجربه زیسته جامعه است.
مسئله از جایی آغاز می‌شود که زبان سیاست‌گذار از زبان جامعه فاصله می‌گیرد. سیاست‌گذار ممکن است وضعیت کشور را در چارچوب تهدیدهای امنیتی، موازنه قدرت، بازدارندگی و ضرورت ایستادگی صورت‌بندی کند؛ حال آنکه شهروندان همان وضعیت را در قالب دشواری معیشت، نااطمینانی اقتصادی، نگرانی برای آینده فرزندان، اختلال در برنامه‌های زندگی و فرسایش امکان تصمیم‌گیری تجربه می‌کنند. این دو صورت‌بندی لزوما یکدیگر را نفی نمی‌کنند؛ امنیت ملی و امنیت زندگی روزمره می‌توانند به یکدیگر وابسته باشند. مسئله زمانی پدیدار می‌شود که یکی از این دو سطح، دیگری را به حاشیه براند و تجربه روزمره مردم در تعریف مسائل عمومی جایگاهی ثانویه پیدا کند. …
دانلود از کافه بازار
