اسکلرودرمی سیستمیک؛ بیماری خودایمنی نادری که می‌تواند پوست و اندام‌های داخلی را درگیر کند

گاهی تغییراتی که ابتدا فقط روی پوست دیده می‌شوند، می‌توانند نشانه بیماری‌ای باشند که بخش‌های عمیق‌تر بدن را هم درگیر می‌کند. اسکلرودرمی سیستمیک از بیماری‌های نادر خودایمنی است که ممکن است پوست، رگ‌های خونی و اندام‌های داخلی را تحت تأثیر قرار دهد.

شناخت علائم اولیه و پیگیری پزشکی به‌موقع اهمیت زیادی دارد؛ زیرا در برخی بیماران، عوارض بیماری به ریه‌ها، قلب یا کلیه‌ها می‌رسد.

پوست فقط پوششی برای بدن نیست؛ تغییرات آن گاهی سرنخی از اتفاقاتی است که در سیستم ایمنی و بافت‌های داخلی رخ می‌دهد. اسکلرودرمی سیستمیک یا اسکلروز سیستمیک، بیماری نادر و مزمنی است که در آن سیستم ایمنی، رگ‌های خونی و بافت همبند بدن دچار اختلال می‌شوند.

در این بیماری، بدن ممکن است کلاژن بیش از حد تولید کند. کلاژن پروتئینی مهم برای استحکام بافت‌هاست، اما تجمع غیرطبیعی آن می‌تواند باعث ضخیم و سفت شدن پوست و ایجاد بافت اسکار در بعضی اندام‌ها شود. آسیب به رگ‌های خونی نیز ممکن است گردش خون را مختل کند. نکته مهم این است که اسکلرودرمی سیستمیک با نوع موضعی اسکلرودرمی تفاوت دارد. نوع موضعی معمولاً به پوست و بافت‌های زیر آن محدود می‌شود، اما نوع سیستمیک ممکن است علاوه بر پوست، دستگاه گوارش، ریه‌ها، قلب و کلیه‌ها را هم درگیر کند. شدت بیماری در افراد مختلف یکسان نیست و همه مبتلایان دچار آسیب اندام‌های داخلی نمی‌شوند.

نشانه‌های اسکلرودرمی سیستمیک می‌توانند به‌آرامی ظاهر شوند یا در برخی افراد سریع‌تر پیشرفت کنند. یکی از علائم شناخته‌شده، پدیده رینود است؛ وضعیتی که در آن انگشتان دست یا پا هنگام مواجهه با سرما یا استرس، به دلیل کاهش جریان خون سفید یا آبی می‌شوند و پس از بازگشت جریان خون ممکن است قرمز شوند.

علائم احتمالی بیماری عبارت‌اند از: …