بازار
این مجموعه با وجود فضاسازی قابل توجه، در شخصیت‌پردازی، ریتم روایت و پیوند میان عناصر داستانی با ضعف‌هایی روبه‌روست که مانع از شکل‌گیری تأثیری عمیق‌تر بر مخاطب می‌شوند.
مسئله اصلی «بامداد خمار» کمبود اتفاق یا گستردگی داستان نیست. مشکل در نحوه پیشبرد روایت و پیوند میان شخصیت‌ها، موقعیت‌ها و جزئیات بصری است. مجموعه گاهی فضایی می‌سازد که از نظر تصویری جذاب است اما این جذابیت همیشه به تحول داستان یا شناخت بیشتر شخصیت‌ها منجر نمی‌شود.
سکوت، انتظار و مکث می‌توانند در یک درام عاشقانه به ابزارهایی برای افزایش تنش تبدیل شوند اما به شرط آنکه در طول این لحظات، وضعیت شخصیت‌ها تغییر کند یا اطلاعات تازه‌ای درباره روابط آنها آشکار شود.
در برخی سکانس‌های سریال، صحنه‌ها بدون آنکه اتفاق تعیین‌کننده‌ای در آنها رخ دهد ادامه پیدا می‌کنند. طولانی شدن چنین لحظاتی نه به تعلیق بیشتر می‌انجامد و نه لزوما احساسات شخصیت‌ها را عمیق‌تر می‌کند بلکه باعث می‌شود مخاطب برای رسیدن به اتفاق بعدی منتظر بماند.
البته کندی ریتم به‌خودی‌خود ایراد محسوب نمی‌شود. یک روایت آرام می‌تواند فرصت بیشتری برای مشاهده جزئیات و درک موقعیت‌ها فراهم کند. مسئله زمانی شکل می‌گیرد که این آرامش به سکون تبدیل شود و صحنه‌ها بدون افزودن اطلاعات یا ایجاد تغییری در داستان، صرفاً زمان روایت را افزایش دهند. فضاسازی خوب، جای شخصیت‌پردازی را نمی‌گیرد …
