بازار
این اظهارنظر را نباید صرفاً یک تهدید تبلیغاتی یا واکنشی احساسی دید. آنچه رضایی مطرح کرده، در واقع صورت‌بندی یک دکترین دفاعی-تهاجمی است که در سال‌های اخیر در ادبیات امنیتی ایران جایگاه مشخصی پیدا کرده: «هزینه‌سازی متقارن».
منطق آن هم ساده است: اگر طرف مقابل مراکز اقتصادی، صنعتی و هسته‌ای ایران را تهدید می‌کند، تهران نیز باید نقاطی را نشانه بگیرد که برای او گران تمام شود.
این بار تفاوت در این است که هدف، نه پایگاه نظامی و ناو جنگی، بلکه زیرساخت داده و هوش مصنوعی است؛ دارایی‌هایی که شاید در نگاه اول غیرنظامی به نظر برسند، اما ستون فقرات اقتصاد دیجیتال و حتی ماشین جنگی مدرن را تشکیل می‌دهند. ۱) پیامی که پیش از شلیک موشک ارسال می‌شود
جنبه نخست این تهدید، ایجاد هزینه برای کشورهایی است که در همراهی با آمریکا در هرگونه حمله به ایران مشارکت داشته‌اند و امارات یکی از این کشورهاست.
ابوظبی در سال‌های گذشته با سرمایه‌گذاری‌های چند ده میلیارد دلاری، خود را به قطب فناوری منطقه تبدیل کرده و میزبانی از شرکت‌های آمریکایی را به یک راهبرد ملی ارتقا داده است.
پیام تهدید جدید ایران از این قرار است: سرمایه‌گذاری کلانی که با وعده امنیت و ثبات جذب شده، در صورت درگیری، به بدهی استراتژیک تبدیل می‌شود. شرکت‌های آمریکایی و شرکای اماراتی‌شان باید این ریسک را بپذیرند که دارایی‌های چند میلیارد دلاری‌شان در فهرست اهداف نظامی قرار گیرد.
این نوع بازدارندگی، پیش از آنکه نظامی باشد، روانی و اقتصادی است. وقتی یک شرکت چندملیتی بداند مرکز داده‌اش در تیررس موشک است، محاسباتش برای سرمایه‌گذاری، بیمه و تداوم فعالیت تغییر می‌کند. همین تغییر محاسبه، بدون هزینه نظامی برای ایران، فشار را به طرف مقابل منتقل می‌کند. ۲) چرا مراکز داده «هدف کامل» هستند؟ …
