غنینژاد با این استدلال که در دورههای بعد از واقعه ملی شدن صنعت نفت ۱۳۲۹ در دوره پهلوی دوم و جمهوری اسلامی منابع نفت و گاز کشور آنطور که باید به نسبت ظرفیتها مدیریت نشد، پس اقدام به ملی کردن صنعت نفت اشتباه بوده و همان شرکت نفت ایران و انگلیس بهتر میتوانست این منابع را مدیریت کند، از منتقدان سرسخت محمد مصدق به شمار میرود و او را یک پوپولیست میداند که بیش از ملی کردن نفت، درآمد نفت را دولتی کرده است. در این تحلیل او شرکت نفت ایران و انگلیس (بریتیش پترولیوم) را شرکت خصوصی رقابتی فرض میگیرد که کنار زده شد و مدیریت نفت دولتی شد. از نظر او، ملی شدن صنعت نفت ایران توسط مصدق یک اشتباه و اقدامی برخلاف منافع ملی ایران بود. غنینژاد از جمله افرادی است که واقعهٔ ۲۸ مرداد سال ۳۲ را کودتا نمیداند. درواقع یکی دیگر از مناقشهبرانگیزترین مواضع موسی غنینژاد، نقد او به ملی شدن صنعت نفت ایران و مخا …
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
غنینژاد با این استدلال که در دورههای بعد از واقعه ملی شدن صنعت نفت ۱۳۲۹ در دوره پهلوی دوم و جمهوری اسلامی منابع نفت و گاز کشور آنطور که باید به نسبت ظرفیتها مدیریت نشد، پس اقدام به ملی کردن صنعت نفت اشتباه بوده و همان شرکت نفت ایران و انگلیس بهتر میتوانست این منابع را مدیریت کند، از منتقدان سرسخت محمد مصدق به شمار میرود و او را یک پوپولیست میداند که بیش از ملی کردن نفت، درآمد نفت را دولتی کرده است. در این تحلیل او شرکت نفت ایران و انگلیس (بریتیش پترولیوم) را شرکت خصوصی رقابتی فرض میگیرد که کنار زده شد و مدیریت نفت دولتی شد. از نظر او، ملی شدن صنعت نفت ایران توسط مصدق یک اشتباه و اقدامی برخلاف منافع ملی ایران بود. غنینژاد از جمله افرادی است که واقعهٔ ۲۸ مرداد سال ۳۲ را کودتا نمیداند.
درواقع یکی دیگر از مناقشهبرانگیزترین مواضع موسی غنینژاد، نقد او به ملی شدن صنعت نفت ایران و مخالفت با روایت تاریخی رایج درباره نهضت دکتر محمد مصدق است. این موضع را میتوان در امتداد همان نگاه بازارمحور او بررسی کرد؛ نگاهی که در آن، کارآمدی اقتصادی و منطق مالکیت خصوصی گاه بر مسئله حاکمیت ملی، استقلال اقتصادی و کنترل منابع راهبردی تقدم پیدا میکند.
در این چارچوب، غنینژاد عملکرد اقتصادی صنعت نفت ایران پس از ملی شدن را با ظرفیتهای بالقوه آن مقایسه میکند و معتقد است منابع نفت و گاز کشور در دورههای بعد، چه در حکومت پهلوی و چه در جمهوری اسلامی، متناسب با ظرفیتهای واقعی مدیریت نشدهاند.
از منظر او، ملی شدن صنعت نفت به جای آنکه به معنای ملی شدن واقعی منافع اقتصادی مردم باشد، عملاً به دولتی شدن درآمد نفت انجامید؛ به این معنا که دولت به بازیگر اصلی مالکیت و مدیریت منابع نفتی تبدیل شد و مردم از طریق ساختار دولت، نه از طریق سازوکارهای اقتصادی مستقل، در منافع آن سهیم شدند.
غنینژاد در این تحلیل، محمد مصدق را سیاستمداری پوپولیست معرفی میکند و ملی کردن صنعت نفت را اقدامی میداند که به جای افزایش رفاه و بهرهوری، زمینه گسترش اقتصاد دولتی و وابستگی بیشتر اقتصاد ایران به درآمد نفت را فراهم کرد. …