برای ایران که اقتصاد آن طی سالهای گذشته هزینههای سنگینی از تحریم، محدودیتهای مالی و اکنون جنگ متحمل شده، مساله مهمتر آن است که چگونه میتوان با مشارکت همزمان چین و روسیه، زمینه دستیابی به توافقی را فراهم کرد که علاوه بر توقف جنگ، از پشتوانه اقتصادی و سازوکار اجرایی قابل اتکایی نیز برخوردار باشد. چرا مشارکت همزمان چین و روسیه اهمیت دارد؟
یکی از ملاحظات اساسی ایران در مذاکرات پایان جنگ، پرهیز از اتکای انحصاری به میانجیگری چین یا روسیه است. واقعیت آن است که هیچیک از این دو کشور الزاما منافع ایران را بر ملاحظات اقتصادی و راهبردی خود ترجیح نخواهند داد. چین ممکن است برای حفظ مناسبات گسترده تجاری و مالی خود با آمریکا، بخشی از مطالبات ایران را قربانی توافق با واشنگتن کند؛ روسیه نیز ممکن است پرونده ایران را به ابزاری برای کسب امتیاز در مذاکرات بزرگتر خود با آمریکا تبدیل کند.
از منظر اقتصاد سیاسی، مشارکت همزمان پکن و مسکو میتواند احتمال چنین معاملههایی را کاهش دهد و از قربانی کردن منافع ایران در چارچوب توافقات دوجانبه هر یک از این قدرتها با واشنگتن جلوگیری کند.
از سوی دیگر، حضور و امضای همزمان چین و روسیه پای توافق احتمالی، وزن سیاسی و اعتبار بینالمللی آن را افزایش میدهد و هزینه نقض تعهدات را برای آمریکا بالاتر میبرد. این موضوع حتی میتواند برای دولت ترامپ نیز یک مزیت سیاسی محسوب شود؛ زیرا به او امکان میدهد توافق پایان جنگ را نه صرفا تفاهمی دوجانبه با ایران، بلکه دستاوردی دیپلماتیک با مشارکت دو قدرت بزرگ جهانی معرفی کند. چنین پشتوانهای میتواند بخشی از انتقادهای داخلی به دولت آمریکا را که پیشتر متوجه تفاهم اسلامآباد شده بود، کاهش دهد و دفاع از توافق را در برابر مخالفانش آسانتر کند. پشتوانه اقتصادی توافق چگونه باید طراحی شود؟ …


دانلود از کافه بازار































































































































































