به گزارش فرارو به نقل از ریل سیمپل، بسیاری از افراد در طول هفتههای پرمشغله کاری نوعی زندگی مبتنی بر «حالت خودکار» را تجربه میکنند؛ صبح زود از خواب برمیخیزند، مسواک میزنند، لباس میپوشند و بیدرنگ پشت سیستم کاری مینشینند یا راهی محل کار میشوند.
هرچند چنین برنامههای پیشبینیپذیر و منظمی در گام اول به بیدار شدن از رختخواب و آغاز فعالیت روزانه کمک میکند، اما حرکت بیوقفه و شتابزده به بهانه افزایش بهرهوری، اغلب به بهای افت جدی سلامت روان تمام میشود.
کارولینا کوریا، رواندرمانگر، معتقد است ساختارهای اجتماعی و کاری افراد را بهگونهای بار آوردهاند که پیامهای هشداردهنده بدن را نادیده بگیرند. به گفته او، جامعه همواره پیشروی سرسختانه و تحت فشار قرار دادن خود چه در محیط کار و چه در خانه را تشویق کرده است. از این رو، کاهش سرعت یا مکث کردن در نظر بسیاری معادل عقب ماندن یا نشانه ضعف تلقی میشود.
علاوه بر این، تصوری نادرست رواج یافته است که مراقبت از سلامت روان نیازمند فرآیندهای طولانیمدت مانند جلسات مشاوره یا سفرهای تعطیلات است. پیامد چنین باوری آن است که افراد تخلیه بار روانی را به تعویق میاندازند و در نتیجه، تنشهای انباشتهشده در طول روز به شبها، زمان خواب و حتی روابط فردی و خانوادگی سرایت میکند.
راهکار اصولی، بهرهگیری از ابزارهای کوچک اما مداوم در سراسر روز برای جلوگیری از این انباشت فرساینده است. کارآمدترین راهکار روانی روزانه …

بازار




































































