بازار
بخش کشاورزی یک بخش اقتصادی است و نمی‌تواند خود را از سایر بخش‌های اقتصادی جدا بداند. تحقق اهداف این بخش به همکاری دستگاه‌های مختلف نیاز دارد. برای مثال، مدیریت کلان آب در اختیار وزارت نیرو است، تأمین سوخت به وزارت نفت مربوط میشود، سیاست‌های ارزی و تأمین ارز به بانک مرکزی ارتباط دارد و منابع مالی و بودجه‌ای نیز به سازمان برنامه و بودجه وابسته است.
بنابراین نمی‌توان انتظار داشت یک وزارتخانه به‌تنهایی تمام اختیارات و ابزارهای لازم برای تحقق اهدافش را در اختیار داشته باشد. در برنامه هفتم نیز تکالیفی برای دستگاه‌های مختلف تعیین شده است و تحقق اهداف بخش کشاورزی به اجرای تعهدات همه این دستگاه‌ها وابسته است. اگر الزامات یک برنامه تأمین نشود، دستگاه متولی حتی با وجود برنامهریزی و تلاش نمی‌تواند به تمام اهداف تعیین‌شده برسد. با این حال، هنگام بروز مشکل در تولید یا افزایش قیمت محصولات غذایی، افکار عمومی معمولاً وزارت جهاد کشاورزی را مسئول می‌داند. آیا این وزارتخانه در برابر نتایج تصمیم‌هایی که خارج از اختیارش گرفته میشود نیز باید پاسخگو باشد؟
هر مسئولیتی که به یک دستگاه سپرده میشود، آن دستگاه باید پاسخگوی عملکرد خود باشد. من جزو مدیرانی نیستم که بخواهم تقصیر را به گردن دیگران بیندازم. وزارت جهاد کشاورزی مسئولیت تأمین امنیت غذایی را بر عهده دارد و باید هماهنگی‌های لازم را با سایر دستگاه‌ها انجام دهد.
برای مثال، اگر وزارت نیرو نتواند آب مورد نیاز را تأمین کند یا در حوزه سوخت با وزارت نفت و ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز مسئله‌ای وجود داشته باشد، وزارت جهاد کشاورزی نمی‌تواند نسبت به آن بی‌تفاوت باشد. از این منظر، خودمان را مسئول می‌دانیم و معتقدیم باید برای حل مشکلات و جلب هماهنگی‌ها وارد عمل شویم. …
