وقتی از خیابانهای شهرهای بزرگ ایران عبور میکنیم، متوجه میشویم که وضعیت خانوادهها تغییر کرده است. دیگر کمتر شاهد حضور پرتعداد کودکان در پارکها هستیم و جای خالی خواهر و برادرها در خانهها بیش از هر زمان دیگری به چشم میآید.
این موضوع فقط یک تغییر سبک زندگی ساده نیست؛ ما با یک «زلزله خاموش» روبهرو هستیم. ایران با سرعتی باورنکردنی در حال حرکت به سمت پیری جمعیت است و پدیده «تکفرزندی» بهعنوان یکی از نمادهای اصلی این گذار، آینده اقتصادی و اجتماعی کشور را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
دههها پیش، نرخ باروری در ایران عددی بود که سیاستگذاران را نگران «انفجار جمعیت» میکرد. اما امروز، آن نگرانی جای خود را به هراس از «خلأ جمعیتی» داده است. تکفرزندی نهتنها بهعنوان یک انتخاب، بلکه یک ضرورت تحمیلی در ذهن بسیاری از خانوادههای ایرانی تثبیت شده است. فشارهای اقتصادی، تورم، افزایش هزینههای آموزش و سلامت، در کنار تغییر نگرشهای فرهنگی که به سمت «کیفیتگرایی» در تربیت فرزند سوق پیدا کرده، باعث شده است خانوادهها فقط به یک فرزند … …
