در مدرسه آرام، در خانه انفجاری / چرا کودک بعد از مدرسه از کوره در می رود؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، عصبانیت کودک بعد از مدرسه، برای بسیاری از خانواده ها به معمایی فرساینده تبدیل می شود. والدین از خود می پرسند چرا فرزندشان بیرون از خانه رفتار مناسبی دارد، اما کنار آنها تحمل کوچک ترین خواسته را از دست می دهد. همین تفاوت گاهی به سرزنش ختم می شود: پس می توانی خودت را کنترل کنی، فقط برای ما بدرفتاری می کنی. با این حال، رفتار کودک در خانه و مدرسه را باید در زمینه همان موقعیت بررسی کرد. خستگی، گرسنگی، فشار درسی، روابط با همکلاسی ها و تفاوت ساختار دو محیط می توانند در این تغییر نقش داشته باشند. آرام بودن در کلاس، به تنهایی نشان نمی دهد که روز کودک آسان گذشته است.  پشت نیمکت آرام، چه فشاری پنهان است؟

روز مدرسه فقط درس خواندن نیست. کودک باید منتظر نوبت بماند، دستورها را دنبال کند، با سروصدا کنار بیاید، از پس تکلیف برآید و جای خود را میان همسالان پیدا کند. برای یک کودک، پاسخ دادن پای تخته دشوار است؛ برای دیگری، زنگ تفریحی که نمی داند با چه کسی بازی کند. آنچه از بیرون یک روز معمولی به نظر می رسد، ممکن است برای او مجموعه ای از موقعیت های سخت باشد.

البته همه کودکان این فشارها را یکسان تجربه نمی کنند. سن، خلق و خو، کیفیت خواب، توانایی یادگیری و شرایط مدرسه بر نحوه کنار آمدن با روز اثر دارند. به همین دلیل، مقایسه دو کودک و نتیجه گرفتن درباره میزان تحمل یا تربیت آنها، تصویر دقیقی به والدین نمی دهد. آکادمی اطفال آمریکا نیز بر تفاوت کودکان در واکنش به فشارهای روزمره تاکید می کند.  چرا انفجار درست در خانه اتفاق می افتد؟

برای بعضی کودکان، خانه جایی است که پس از تلاش برای حفظ رفتار خود در مدرسه، احساساتشان آشکارتر می شود. اما این توضیح را نباید به قانون تبدیل کرد. هر فریادی در خانه نشانه احساس امنیت نیست و هر تفاوت رفتاری هم از جمع شدن فشار ناشی نمی شود. ممکن است قوانین خانه نامشخص باشند، شروع تکلیف به درگیری تبدیل شود یا جابجایی از برنامه منظم مدرسه به عصر شلوغ خانه برای کودک دشوار باشد. …