بازار
صبح سه‌شنبه، ۳ نوامبر ۲۰۲۶، ترامپ در گفتوگو با برنامه فاکس‌اند فرندز گفت کمک حدود چهار میلیارد دلاری سالانه به اسرائیل در پایان سال قطع خواهد شد و اسرائیل می‌تواند تجهیزات موردنیازش را بخرد. او گفت این موضوع را با بنیامین نتانیاهو مطرح کرده و نخست‌وزیر اسرائیل نیز با آن موافق بوده است. ترامپ در همان گفتوگو به رقابت انتخاباتی میشیگان اشاره کرد و گفت کمک به اسرائیل به دستاویزی برای انتقاد از جمهوری‌خواهان تبدیل شده است. این بخش از اظهارات او برای فهم زمان اعلام خبر اهمیت دارد؛ اما انگیزه انتخاباتی، به‌تنهایی، نه اجرای تصمیم را ثابت می‌کند و نه تمام پیامدهای آن را توضیح می‌دهد. ابعاد و ردیف‌های واقعی بودجه
نخست باید روشن کرد آنچه ترامپ چهار میلیارد دلار می‌نامد، در چارچوب جاری دقیقاً سالانه ۳٫۸ میلیارد دلار است: ۳٫۳ میلیارد دلار کمک بلاعوض از مسیر تأمین مالی نظامی خارجی و ۵۰۰ میلیون دلار برای برنامه‌های مشترک دفاع موشکی. این دو رقم یکسان عمل نمی‌کنند. بخش نخست به اسرائیل امکان خرید تجهیزات نظامی می‌دهد؛ بخش دوم به همکاری در سامانه‌های دفاعی مربوط است. افزون بر این، کمک‌های اضطراری و برخی برنامه‌های مشترک دیگر نیز ممکن است خارج از چارچوب کمک سالانه تصویب شوند. بنابراین، تا زمانی که دولت آمریکا مشخص نکند کدام ردیف‌ها را متوقف می‌کند، عبارت قطع همه حمایت‌ها توصیف دقیقی از تصمیم اعلام‌شده نیست. ریشه‌های تاریخی روابط مالی دو کشور
برای درک وزن این تغییر احتمالی باید به آغاز رابطه مالی دو کشور بازگشت. کمک دولت آمریکا به اسرائیل در سال ۱۹۴۹ با وام ۱۰۰ میلیون دلاری بانک صادرات و واردات آمریکا شروع شد، نه با پرداخت سالانه کمک نظامی بلاعوض. در دو دهه نخست، بخش عمده کمک‌ها اقتصادی و غذایی بود و فرانسه تأمین‌کننده مهم تجهیزات نظامی اسرائیل به شمار می‌رفت. خرید موشک‌های ضدهوایی هاوک از آمریکا در سال ۱۹۶۲ و موافقت دولت لیندون جانسون با فروش جنگنده‌های فانتوم در سال ۱۹۶۸، نشانه‌های تغییر تدریجی نقش واشنگتن بودند. پس جنگ ۱۹۶۷ نقطه‌ای مهم در نزدیک‌تر شدن دو کشور بود، اما برخلاف برداشت‌های مرسوم، آغاز کمک‌های نظامی بلاعوض آمریکا به اسرائیل نبود. چرخش پس از پیمان کمپ‌دیوید …
