نمایش دوپرسوناژه نیز از همین منظر، میدان محدودی از نظر تعداد بازیگران اما گسترده از نظر ظرفیتهای بازیگری و کارگردانی ایجاد میکند. وقتی بخش عمده روایت بر رابطه دو شخصیت استوار است، جزئیات رفتاری، کیفیت رابطه، جهان ذهنی کاراکترها و حتی چگونگی شکلگیری سکوت و کنش میان آنها میتواند به عناصر اصلی پیشبرد درام تبدیل شود. در چنین ساختاری، باورپذیری شخصیتها و نسبت آنها با یکدیگر اهمیت مضاعف پیدا میکند.
نمایش ۱۲+۱ به نویسندگی هومن حیدری و کارگردانی و بازی مهدی نجدی و با بازی مانیا مردانی، روایت حامد و زری، زوجی است که تحت تأثیر شرایط اقتصادی و انتخابهایی قرار گرفتهاند که همیشه مطابق خواستههایشان نبوده است. خبرنگار مهر در گفتگو با مهدی نجدی، کارگردان نمایش ۱۲+۱، درباره چرایی انتخاب این متن، شیوه مواجهه با واقعگرایی، شخصیتپردازی، ظرفیتهای اجرای دوپرسوناژه و نگاه اثر به انتخاب و اجبار گفتوگو کرده است.
نقطه آغاز شما برای انتخاب ۱۲+۱ چه بود و در متن هومن حیدری چه چیزی پیدا کردید که تصمیم گرفتید آن را روی صحنه ببرید؟
در وهله نخست با متن همذاتپنداری کردم. شیوه نگارش، شخصیتپردازی و جهان روانی کاراکترها برای من جذاب بود و احساس کردم ظرفیت این را دارد که بتوانیم یک اثر قابل لمس و باورپذیر را روی صحنه ببریم.
یکی از ویژگیهای نمایش، حرکت همزمان میان یک موقعیت اجتماعی و جهان روانی شخصیتهاست. در فرآیند اجرا چگونه تلاش کردید این دو وجه در کنار هم قرار بگیرند؟ …
