بازار
واقعیت این است که برخی اگر هم بخواهند و بدانند درست است نمی‌توانند. درست شبیه آنچه رییس وقت زندان رجایی‌شهر به سعید مدنی گفته بود و نسلی باید تغییر کند تا به شیوه‌ای دیگر عمل شود.
مهرداد خدیر| گفت‌و‌گوی دکتر سعید مدنی (جامعه‌شناس) با مجلهٔ اندیشهٔ پویا حاوی نکات متفاوت و حتی غافل‌گیر کننده‌ای است. جدای آن که حین خواندن مدام از خود می‌پرسیم چرا باید چنین شخصیتی سال‌های قابل توجهی از عمر خود را در زندان و کنار مجرمان گذرانده باشد و تحت تأثیر شخصیت او قرار می گیریم که سینه را از هر کینه شسته و درگیر موضوعات شخصی نشده بر یکی از مواردی که نقل کرده می توان بیشتر درنگ کرد.
او می گوید: «رییس زندان رجایی‌شهر برخوردهای مثبتی داشت و از او خواستم دست‌رسی ما به کتاب را بیشتر کند یا ترتیبی دهد تا ملاقات‌ها بیشتر شود. توضیحی داد که صادقانه بود. گفت من مشکلی با خواست‌ها و سخنان شما ندارم و دلم هم می‌خواهد زندان بر شما بهتر بگذرد اما من از نسل اسدالله لاجوردی هستم و زندانبانی را از او آموخته‌ام و برایم سخت است که این‌خواست ها را محقق کنم. نه این که غلط بدانم فقط سختم است که انجام‌شان دهم و اگر انجام نمی‌دهم تنها به این دلیل است.»
در ادامه اما یادآور شده: « با تغییر نسل رفتارها و واکنش‌ها عوض شد. در روند ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۸ فضا متعادل‌تر شد و روابط و مناسبات زندان از ۸۸ به بعد تغییر کرد و این تغییر تا امروز به صورت مستمر ادامه داشته است.»
ضرورت تغییر نسل نکته‌ای است که در بیشتر گفت‌و‌گوهای آقای کرباسچی با رسانه‌ها هم شاهدیم و اگر این یادداشت در رسانهای غیر «هم‌میهن»هم منتشر می‌شد از او نام می‌بردم کما این که جا دارد گفته شود آقایان ضرغامی و ابطحی هم به شکل‌های مختلف و حتی گاه به طعنه بر ضرورت آن تأکید می‌ورزند.
واقعیت این است که برخی اگر هم بخواهند و بدانند درست است نمی‌توانند. درست شبیه آنچه رییس وقت زندان رجایی‌شهر به سعید مدنی گفته بود و نسلی باید تغییر کند تا به شیوه‌ای دیگر عمل شود.
این اتفاق اما با ۴ چالش و تردید رو‌به‌روست: …
