برگردان: زهرا علی‌اکبری، محمدرضا نیک‌نژاد- ۶۰ سال پیش، جامعه جهانی با به رسمیت شناختن نقش بنیادین معلمان در پیشبرد آموزش و سهم آنان در زندگی شهروندان، اقتصادها و جوامع، به یونسکو (UNESCO) و سازمان جهانی کار (ILO) مأموریت داد که یک سند هنجاری تهیه کنند تا استانداردهای مشترکی را برای حرفه معلمی بنا نهند. هدف این سند آن بود که «تضمین کند معلمان از جایگاهی متناسب با نقش خود برخوردار شوند». امروزه معلمان باید با دگرگونی‌هایی روبه‌رو شوند که 60 سال پیش، یعنی سال ۱۹۶۶ پیش‌بینی آنها دشوار بود؛ از‌جمله فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی، تغییرات اقلیمی، شمول و فراگیری، مهاجرت، درگیری و آوارگی، رفاه یادگیرندگان و آینده‌هایی که روزبه‌روز نامعین‌تر می‌شوند. فشارهای برآمده از این دگرگونی‌ها بر جایگاه حرفه معلمی در چند جنبه اثر می‌گذارد:
جایگاه نمادین: زمانی که از حرفه معلمی به اندازه کافی مورد قدردانی و پشتیبانی قرار نمی‌گیرد.
جایگاه حرفهای: هنگامی که معلمان از استقلال، پشتیبانی، فرصت‌های یادگیری یا امکان مشارکت و طرح دیدگاه‌های خود درباره سیاست‌گذاری‌ها برخوردار نیستند.
جایگاه مادی: آن‌گاه که حقوق و دستمزد، حجم کار، منابع و محیط‌های کاری به معلمان اجازه نمی‌دهد نقش خود را به شکل کامل ایفا کنند.
در سال ۱۹۶۶، «جایگاه» معلمان این‌گونه تعریف شد: «جایگاه یا اعتباری که به معلمان داده می‌شود تا هم میزان اهمیت و ارزش‌گذاری درباره نقش و شایستگی آنان در انجام این نقش را نشان دهد و هم در شرایط کاری، میزان دستمزد و سایر مزایای مادی را که در مقایسه با دیگر گروه‌های حرفهای به آنان تعلق می‌گیرد، بازتاب دهد». این تعریف، در کنار دیگر توصیه‌ها و اسناد هنجاری یونسکو، به سه بعد جایگاه معلم اشاره دارد:
1. بعد نمادین: شامل جایگاه اجتماعی معلمان و میزان قدردانی از آنان.
2. بعد حرفهای: بیانگر اختیار، شایستگی‌ها و مسئولیت‌های معلمان.
3. بعد مادی: در‌بر‌گیرنده حمایت مالی و شرایط توانمندسازِ لازم برای انجام وظایف آنان. …
دانلود از کافه بازار
