20 نکته دربارۀ خبر بازگشت مسعود بهنود/ رؤیای میهن، 20 سال پس از کابوس دو «سعید»

   نه به این خاطر که خود، روزنامه‌نگارم و از زمانی که دانستم واژه چیست و سیاست کدام است، مقالات و برنامه‌های تلویزیونی و نوشته‌های او را دنبال کرده‌ام -  و بی‌اغراق سر به 50 سال می‌زند - یا بی آن‌که تعمّدی در کار باشد رگه‌‎هایی یا رشحاتی از آن سبک را برخی در نوشته‌های این قلم هم جُسته‌اند یا گمان برده‌اند تأثیر پذیرفته‌ام.

  یک ماه قبل - 28 مرداد 1405 خورشیدی- او 80 ساله شد. از این رو قصد یا اعلام بازگشت به ایران بعد از بیش از 20 سال و در 80 سالگی برخی از دوست‌داران او را نگران ساخته که شاید به بیماری‌یی دچار است و برآن است که در همین خاک.... (و این جمله را نباید ادامه داد تا خبر خوب به بیم و نگرانی بدل نشود).

  هر که اهل رسانه و کتاب و تاریخ معاصر باشد او را می‌شناسد و اگر هم نشناسد با یک جست‌و‌جوی ساده در اینترنت اگر نه با فهرست انبوه مقالات و یادداشت‌ها که دست کم با نام کتاب‌های بهنود رو‌به‌رو می‌شود که برخی شهرت بیشتری دارند و به چاپ‌های متعدد رسیده‌اند همچون: این سه زن، امینه، خانوم، کشتگان بر سر قدرت و 275 روز دولت بازرگان.

 او در حالی از ایران رفت که در مقالۀ مشهوری که بعدتر عنوان کتابی هم شد و ظاهرا در واکنش به برنامۀ هویت تلویزیون تأکید ورزیده بود: «ما می‌مانیم» ولی وقتی گرفتار دو سعید شد (‌امامی و مرتضوی) ترجیح داد بعد از آن زندان کوتاه‌مدت در تابستان 79 همراه شمس الواعظین به سفری رود اما حین آن حکمی صادر شد که پیامی که از آن دریافت این بود که راه بازگشت بسته است.

  کمی بعدتر تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی به راه افتاد و ماندگار شد تا حالا و بیش از 20 سال گذشت اگرچه مدت‌هاست با آن شبکه همکاری ندارد.

  در تمام این سال‌ها اما به ورطۀ افراط نیفتاد یا کوشید نیفتد؛ در سال 92 و همان شبی که خبر رد صلاحیت هاشمی رفسنجانی در میان ناباوری همگان اعلام شد او نخستین کسی بود که پیش‌بینی کرد این موج حمایت می‌تواند پشت سر حسن روحانی قرار گیرد و او را به ریاست جمهوری برساند؛ چنین هم شد. …