بازار
در اروپا این نسبت به یک نفر از هر هفت نفر می‌رسد و در ۱۵ سال گذشته حدود یک‌سوم افزایش یافته است.
تاب‌آوری بحرانی که فقط با «درمان» حل نمی‌شود
اعداد و ارقام ذکر شده در فوق فقط آمار نیستند، پشت هرکدام از این ارقام دانش‌آموزی است که صبح‌ها با دلشوره به مدرسه می‌رود، در زنگ ریاضی ذهنش قفل می‌کند، یا در حیاط مدرسه احساس تنهایی می‌کند.
واکنش رایج به این وضعیت، تقویت خدمات مشاوره و درمان است. اما یک پرسش بنیادی‌تر وجود دارد: اگر بتوانیم پیش از آنکه مشکل شکل بگیرد، توانایی مقابله با سختی را در بچه‌ها بسازیم، آیا نتیجه بهتری نمی‌گیریم؟
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که تا میزان بالایی می توان با تقویت تاب‌آوری به ویژه در مدارس سپری در برابر پریشانی روانی و جسمی دانش اموزان ایجاد کرد.
نکته مهم اینجاست که تاب‌آوری یک ویژگی ثابت و مادرزادی نیست؛ مهارتی است که آموختنی است.
و مدرسه — به عنوان جایی که کودکان بخش بزرگی از بیداری‌شان را در آن می‌گذرانند — می‌تواند بهترین بستر برای این آموزش باشد. تفاوت مدرسه «فشارآور» و مدرسه «تاب‌آور»
تصور غالب این است که مدرسه یا «سخت‌گیر» است یا «آسان‌گیر». اما تحقیقات نشان می‌دهد این دوگانه ناقص است. پرسش درست‌تر این است: آیا مدرسه به دانش‌آموز کمک می‌کند در مواجهه با سختی، فرو نریزد یا رشد کند؟
مطالعه کیفی روی رویکردی به نام «Anchor Approach» در مدارس انگلیس — که تاب‌آوری را به صورت «کل‌مدرسه‌ای» آموزش می‌دهد — به یافته‌های جالبی رسید.
این برنامه در ۳۱ مدرسه بریتانیا تا شش سال اجرا شده بود و پژوهشگران با والدین، کارکنان مدرسه و خدمات سلامت روان کودکان و نوجوانان مصاحبه کردند.
نتیجه؟ کارآمدی برنامه نه فقط به محتوای آن، بلکه به زمان کارکنان و منابع مدرسه بستگی داشت.
به بیان دیگر، یک برنامه خوب اگر معلم فرصت و انرژی اجرای آن را نداشته باشد، اثرش محدود می‌ماند. …
