در سایه دهخدا

غزل رضایی ثانی، گروه کتاب:  ولی‌الله درودیان، شاعر و پژوهشگری که جامعه‌ ادبی او را بیشتر به پاس تحقیقاتش درباره‌ آثار دهخدا می‌شناسد، ۱۹ مهر در سکوت خبری درگذشت. خبر درگذشت این نویسنده و پژوهشگر تنها چند روز بعد و از طریق شبکه‌های اجتماعی به گوش دوستان معدودش رسید؛ آن هم زمانی که مراسم خاکسپاری پایان یافته بود و بسیاری از اهالی قلم و هم‌صنفانش فرصتی برای حضور در آیین وداع با او نیافتند.

فرهاد عابدینی از جمله نخستین افرادی بود که در فضای مجازی از درگذشت این رفیق دیرین مطلع شد. عابدینی همکاری مشترک خود را با زنده‌یاد درودیان در «گروه ادب» نادر نادرپور آغاز کردند. او شعر سرودن را از اوایل دهه ۴۰ شروع کرد و صاحب آثار متعددی به نام‌های «شبنمان شعر»، «از دیروز تا امروز» و «لحظه‌های بیتابی» است. یکی از فعالیت‌های مهم او، راه‌اندازی گروه «کانون ادبی گروه شعر معاصر» است که از نیمه نخست دهه ۷۰ تا به امروز به صورت مرتب برگزار شده است. به گفته عابدینی، بارها از مرحوم درودیان برای شرکت در این گروه ادبی دعوت شد اما او فرصت حضور پیدا نکرد.

 

 در شرایطی که درگذشت ولی‌الله درودیان  در سکوت و بی‌خبری کامل محافل ادبی رقم خورده، چگونه از خاموشی این پژوهشگر مطلع شدید؟

در حق مرحوم درودیان اجحاف زیادی شد؛ چرا که در بی‌خبری به خاک سپرده شد. من خبر درگذشت او را از طریق دخترش پوپک درودیان، که ساکن آلمان است، متوجه شدم. مدتی بود مرحوم درودیان وضعیت جسمانی مناسبی نداشت و به دلیل آشفتگی‌های جهانی، از هم غافل شده بودیم. بهتر بود درباره فوتش اطلاع‌رسانی می‌شد تا بتوانیم مراسمی در خور شأن او برگزار کنیم.

این نکته را هم بگویم که محمد حقوقی هم از شاعران خوب بود، اما وقتی چند سال پیش به رحمت خدا رفت، حدود ۲۰ تا ۲۵ نفر در مراسمش حضور داشتند؛ این جمعیت برای شاعری که سال‌ها تلاش کرد، بسیار غم‌انگیز است. آقای درودیان بسیار خوشنام و پرکار بود، اما کسی از درگذشتش مطلع نشد و باید بیش از این‌ها درباره‌اش صحبت می‌شد، در نهایت مراسمش در سکوت برگزار شد و خاکسپاری هم انجام گرفت تا اینکه ما باخبر شدیم. 

  …