[شجاع‌الدین ابراهیمی] خلسه در خانه ساعت

چون همیشه دوست دارم وقتی از عشق سخن می‌گویم، آسمان صاف و هوا آرام باشد تا بتوانم در هر اشارتی، بشارتی را در شعرهایم بنشانم.  اما چونان همیشه افسوس می‌خورم که در قرن آدم‌ساز آهن، انسان بوی سنگ می‌دهد و چون جانوران از کلمه می‌ترسد؛ زیرا در کلام آرامشی است که آیه‌وار از واژگان می‌تراود و پژواک این مفاهیم سرشار، با اندیشه مضطربش هیچ سنخیتی ندارد.  برای او گل و گلوله دو مصداق‌اند از یک واقعیت و این یک حقیقت زشت و پلشت است. 

بر پلک چشمم چیزی به قواعد موریانه حرکت می‌کند.  شاید عصبی شده باشم، درست نمی‌دانم.  وقتی بر فلات معلق خاک، قارچ‌های اتمی روییده باشد؛ وقتی که ابرهای شیمیایی بر فراز پنج قاره سیل‌آسا می‌بارند؛ وقتی که فصل بی‌طراوت کینه، تجسم آفتاب عطوفت انسان را انتزاعی کرده است؛ وقتی که انسان با حقارت یک کرم به دیوار غبار تکیه داده است و در تنگنای خستگی از خود، با حرکاتی پرگاری در مکعب‌های رنگارنگ تنفس می‌کند، باید صدای من و طنین کلماتم رنگ گریه داشته باشد. 

اما من اعتقاد دارم که شاید فردا اولین روز دنیا باشد و مادر فلک دیگر آدمی‌گرگ نپرورد و می‌دانم در باغ‌های روشن فردا، باران هم سبز خواهد بارید و تمام مردم دنیا یک تن خواهند شد و از حظّ پارسایی، … …