آزادی بیان برای خودی‌ها ؛ وقتی عدالت‌خواهی هم جناحی می‌شود

در روزهای اخیر، محکومیت قضایی حمید رسایی بهانه‌ای شد تا جمعی از صاحب‌منصبان، تریبون‌داران و چهره‌های پرنفوذ سیاسی، چنان وامصیبتا سر دهند و از عدالت ، آزادی بیان و ضرورت نقدپذیری اصحاب قدرت سخن بگویند که گویی برای نخستین‌بار است در این سرزمین ، کسی به خاطر اظهارنظر یا مطلب منتشرشده، با تیغ تیز قضاوت مواجه شده است.

این غوغایِ ناگهانی و شگفتی تصنعی از برخوردهای قضایی، بیش از آنکه نشان‌دهنده‌ی دغدغه‌ی آن‌ها برای آزادی بیان باشد ، پرده از یک فراموشی استراتژیک برمی‌دارد. 

شاهد این مدعا یکی آنکه برای حضرات یکدفعه رسیدگی به پرونده‌ی اختلاس ها و فسادهای اقتصادی واجد اهمیت شده و با لحن و چهره‌ای که کمتر از ایشان سراغ داریم طوری مظلومانه خودشان را تسلیم قضا و قدر دانسته و خواستار برخورد با مفسدان اقتصادی و فلان متهم که به فلان شخصیت سیاسی منسوب است شده اند که انگار همین یکی دو روز اخیر پرونده ی اختلاس و ...مطرح بوده و تا قبل از این چنین پرونده ای مطرح نبوده وگرنه حتما با قدرت و صراحت خواستار برخورد شدید با مفسدان اقتصادی می‌شدند.

دوم اینکه حضرات چنان از بدیع بودن این برخورد حرف می‌زنند که انگار حافظه‌ی تاریخیِ جامعه را به کل پاک‌شده فرض کرده‌اند. آن‌ها در حالی پیراهن عدالت‌خواهی دریده‌اند که در تمام سال‌های گذشته ، نه تنها در برابر برخوردهای سنگین‌تر و خشن‌تر با منتقدانِ دیگر سکوت کرده بودند ، بلکه در بسیاری از موارد، خود نیز با سکوت یا حمایت ضمنی، به عادی‌سازی همان فضایی کمک کردند … …