بازار
«هکتور» پدری با سیمای قهرمانانه است و شیوه پدری‌کردن او، دیرزمانی است که هنرمندان و نویسندگان را مجذوب خود کرده است.
وقتی پل گوگن - نقاش - همسر و پنج فرزندش را در دانمارک رها کرد تا در پاریس و سپس تاهیتی به دنبال شهرت و هنر برود، کمتر کسی شگفت‌زده شد؛ چرا که می‌گویند چنین فاصله‌ای برای کودک مفید است.
دی. اچ. لارنس - نویسنده مشهور انگلیسی - در سال ۱۹۲۲ نوشت: «پدر از همان فاصله، فرزندش را حمایت و محافظت می‌کند و می‌پروراند؛ در نهایت، تکیه‌گاه کودک، همان عشق دورادور اما نیرومند پدرانه است.» این فاصله برای پدری که در پی خلق هنر است نیز به همان اندازه ضرورت دارد.
سیریل کانلی در کتاب «دشمنان وعده» (Enemies of promise) در سال ۱۹۳۸ نوشت: «هیچ دشمنی برای هنر ناب، شوم‌تر از کالسکه بچه در راهروی خانه نیست.» البته که این سخنی خودخواهانه است. خوب است که شاعر مرد مجبور نباشد، پوشک عوض کند. اما این استدلال که حریم خصوصی بی‌آلایش برای خلاقیت ضروری است، سرسختانه مطرح می‌شود. این استدلال زمانی مطرح می‌شود که ویرجینیا وولف می‌نویسد: «یک زن اگر می‌خواهد داستان بنویسد، باید پول و اتاقی از آن خود داشته باشد.» فمینیست‌های معاصر همچنان به این کهن‌الگوی زایندگی واکنش نشان داده‌اند؛ برای مثال، در رمان «بخش گمانه‌زنی» Dept. of Speculation (۲۰۱۴) اثر جنی آفیل، راوی سوگند می‌خورد که هرگز ازدواج نکند، بلکه «به جای آن به یک هیولای هنر» تبدیل شود. …
