جنگ از جایی شروع می‌شود که روایت قهرمانی‌ها تمام می‌شود

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد: جنگ با خاموش شدن صدای انفجارها تمام نمی‌شود؛ گاهی تازه از همان‌جا، در خانه‌ای که باید دوباره به زندگی برگردد، آغاز می‌شود. در ذهن رزمنده‌ای که دیگر نمی‌تواند مثل گذشته زندگی کند، در رنج همسری که باید تکه‌های یک زندگی ازهم‌گسیخته را کنار هم نگه دارد و در خانواده‌ای که سال‌ها بعد از پایان جنگ، هنوز با پیامدهای آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. ما عادت کرده‌ایم قهرمانان جنگ را در لحظه‌های اوج ببینیم؛ در میدان نبرد، در لحظه ایثار و در روایت شهادت. اما آن سوی این تصویر باشکوه، زندگی‌هایی وجود دارد که کمتر روایت شده‌اند؛ زندگی‌هایی که قهرمانی در آنها نه یک لحظه، که تحمل هر روزِ رنج است.

رمان «خون دریا» از همین نقطه به جنگ نگاه می‌کند؛ از مسیر دشوار رسیدن به تعالی، از زخم‌هایی که در تن و روان آدم‌ها باقی می‌مانند و از زنانی که در حاشیه روایت‌های حماسی، بار سنگین ادامه زندگی را بر دوش می‌کشند. نویسنده در این رمان، با درهم‌تنیدن روایت مهدی، رزمنده‌ای درگیر آسیب‌های روانی جنگ، و سارا، همسر او، می‌کوشد تصویری از جنگ ارائه دهد که به میدان نبرد محدود نمی‌ماند. در گفت‌وگو با لیلا مهدوی، نویسنده «خون دریا» از انتخاب این شیوه روایت، دشواری بازنمایی رنج جانبازان اعصاب و روان، نسبت تخیل و واقعیت در رمان دفاع مقدس و جنگی پرسیدیم که به تعبیر او، هنوز تمام نشده است.

* در کتاب «خون دریا» با دو روایت هم‌زمان مواجهیم؛ از یک سو زندگی رزمنده‌ای را دنبال می‌کنیم که با مشکلاتی مانند ناراحتی‌های عصبی و چالش‌های خانوادگی دست‌وپنجه نرم می‌کند و از سوی دیگر، روایت زنانه و زندگی همسر او را می‌خوانیم و به‌تدریج با جزئیات زندگی این زوج آشنا می‌شویم. چه شد که برای روایت این زندگی، دو زاویه دید و دو روایت موازی را انتخاب کردید؟ این انتخاب قرار بود چه ابعاد تازه‌ای از زندگی رزمنده و خانواده او را برای مخاطب آشکار کند؟ …