لجستیک ایران زیر فشار بحران - سایت خبری اقتصاد پویا

اقتصاد پویا / سرویس اجتماعی -اختلال در مسیرهای تجاری و محدود شدن گزینه‌های جابه‌جایی کالا، بار دیگر یکی از ضعف‌های ساختاری اقتصاد ایران را آشکار کرده است؛ ضعفی که نه صرفاً به کمبود ناوگان حمل‌ونقل، فرسودگی زیرساخت‌ها یا مشکلات گمرکی، بلکه به نبود یک راهبرد جامع برای حکمرانی لجستیکی بازمی‌گردد. اقتصادی که بخش مهمی از تجارت خارجی آن به چند مسیر محدود وابسته باشد، در زمان بروز بحران با افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل، تأخیر در تحویل کالا، دشواری تأمین مواد اولیه و کاهش قدرت رقابت صادرکنندگان مواجه خواهد شد. در چنین شرایطی، مسئله اصلی فقط چگونگی عبور از بحران جاری نیست، بلکه این پرسش اساسی مطرح می‌شود که چرا پیش از رسیدن بحران، مسیرهای جایگزین به اندازه کافی توسعه پیدا نکرده‌اند و چرا از ظرفیت جغرافیایی ایران برای ایجاد شبکه‌ای متنوع، انعطاف‌پذیر و مقاوم در برابر اختلالات استفاده نشده است؟ دانیال امینی / ایران از موقعیت جغرافیایی کم‌نظیری برخوردار است؛ از یک سو به آب‌های آزاد و خلیج فارس دسترسی دارد و از سوی دیگر با کشورهای متعددی در شمال، شرق و غرب هم‌مرز است. دریای خزر، مرزهای زمینی، بنادر شمالی و جنوبی، کریدورهای منطقه‌ای و امکان اتصال به بازارهای آسیای مرکزی، قفقاز، ترکیه و سایر بازارهای پیرامونی، ظرفیت‌هایی هستند که می‌توانند در قالب یک شبکه لجستیکی هماهنگ به کار گرفته شوند. با این حال، برخورداری از موقعیت جغرافیایی به‌تنهایی مزیت اقتصادی ایجاد نمی‌کند. این ظرفیت زمانی به مزیت واقعی تبدیل می‌شود که زیرساخت، سرمایه‌گذاری، توافق‌های منطقه‌ای، تشریفات گمرکی و برنامه‌ریزی عملیاتی در کنار یکدیگر قرار گیرند. در غیر این صورت، جغرافیا صرفاً یک فرصت بالقوه باقی می‌ماند؛ فرصتی که در زمان بحران، هزینه از دست رفتن آن به شکل اختلال در تجارت و فشار بر تولید و معیشت نمایان می‌شود.

وابستگی لجستیکی؛ هزینه تصمیم‌هایی که به آینده موکول شد …