به گزارش فرارو به نقل از «اینک»، تصور کنید در اتاق نشیمن نشستهاید؛ لپتاپ مقابلتان باز است، مسابقه فوتبال از تلویزیون پخش میشود، فرزندتان در کنارتان با تبلت مشغول بازی آنلاین است و همزمان، همسرتان از طریق پیامرسان برای شما پیام میفرستد. چهار صفحهنمایش، تنها در یک اتاق.
بر اساس هیچیک از دستورالعملهای بهداشتی و تربیتی موجود در جهان، این وضعیت «درست» یا «استاندارد» نیست. اما اگر در طول یک دهه گذشته فرزندی بزرگ کرده باشید، بهخوبی میدانید توصیههای کارشناسان در این زمینه تا چه اندازه ضدونقیض، سردرگمکننده و گاه غیرممکن هستند.
نگاهی به سیر تحول این توصیهها در سالهای اخیر، عمق ماجرا را نشان میدهد: یک منبع میگوید: «تا دو سالگی هیچ صفحهنمایشی مجاز نیست و پس از آن نیز حداکثر یک ساعت در روز.» منبعی دیگر فوراً رویکرد را تغییر میدهد: «کمیت مهم نیست، کیفیت محتوا مهم است؛ اما مراقب نور آبی نمایشگرها باشید.» توصیه بعدی این است: «باید هنگام تماشای ویدئوها همراه فرزندتان باشید و بر آنها نظارت کنید، اما مراقب باشید بیش از حد کنترلگر نباشید و به استقلال آنها آسیب نزنید.»
حتی در نظامهای آموزشی نیز این تناقض آشکار است؛ از یک سو، کارشناسان بر حذف کامل تبلت و گوشی از مدارس اصرار دارند و از سوی دیگر، تأکید میکنند مدارس باید هرچه سریعتر خود را با هوش مصنوعی و ابزارهای نوین دیجیتال هماهنگ کنند.
در این میان، پژوهشی تازه در استرالیا بررسی کرده است که وقتی والدین واقعاً تلاش میکنند این توصیههای آرمانی را اجرا کنند، چه اتفاقی رخ میدهد. پاسخ کوتاه این است: فرسودگی و احساس گناه مداوم. متهم اصلی توصیهها هستند، نه والدین …
