آیا هر پدیده فناورانهای باید به محض ظهور، صاحب جایزه و اعتبار هنری شود؟ آیا جشن حافظ به دنبال ارزیابی کیفیت موسیقی است یا میخواهد با سوار شدن بر موج هوش مصنوعی، نام خود را به تحولات روز گره بزند؟ مسئله مخالفت با فناوری نیست. هوش مصنوعی به بخش جداییناپذیری از صنعت موسیقی تبدیل شده و نمیتوان چشم بر ظرفیتهای آن بست. مسئله از جایی آغاز میشود که یک محصول الگوریتمی با عنوانی انسانی وارد رقابت میشود و قرار است در کنار خوانندگانی قرار بگیرد که برای ساختن هویت هنری خود سالها تمرین کردهاند، روی صحنه رفتهاند و با صدای خود زندگی کردهاند.
جایزه برای خواننده یا سازنده یک الگوریتم؟
خوانندگی تولید چند نت درست و صدایی خوشآهنگ نیست. صدای یک خواننده با شخصیت، تجربه، خاطره، شکست، عشق و شیوه مواجهه او با جهان شکل میگیرد. گاهی یک مکث، لرزش صدا یا حتی خروج از قاعدههای فنی، به اجرایی هویت میدهد که هیچ نرمافزاری نمیتواند معنای انسانی آن را بهسادگی بازسازی کند.
هوش مصنوعی میتواند الگوهای صوتی را تحلیل کند، از ویژگیهای صدای خوانندگان مختلف الگوبرداری کند و اجرایی بسازد که حتی برای گوش متخصص نیز در نگاه نخست باورپذیر باشد. میتواند غم را شبیهسازی کند، صدایی لرزان بسازد و قطعهای با ظاهری کاملاً حرفهای تحویل دهد؛ ولی میان بازسازی نشانههای یک احساس و تجربه واقعی آن فاصلهای جدی وجود دارد.
…


دانلود از کافه بازار
































































































































































