وحید رزاقی، کارگردان و گرافیست، معتقد است مسئله فقط ضعف تبلیغات نیست و نبود ساختارهای تخصصی و نهادهایی است که بتوانند تولید، معرفی، حمایت و ماندگاری یک اثر را به شکل حرفهای دنبال کنند. اجرای «کاسپار» به کارگردانی رزاقی، بر اساس نمایشنامه پیتر هانتکه، بهانه این گفتوگو شد.
اجرایی که مسئله زبان، هویت و شکلگیری انسان در بستر مناسبات اجتماعی را دنبال میکند و در فرم اجرایی خود از تئاتر، حرکت، انرژیهای صوتی، گرافیک و ویدئوآرت بهره میگیرد. گفتوگو با رزاقی اما از «کاسپار» فراتر رفت و به شرایطی رسید که یک اثر نمایشی امروز در آن تولید و عرضه میشود؛ از حضور بلاگرها و غیبت منتقدان و رسانههای تخصصی تا سرمایهگذاری، تبلیغات، اقتصاد اجرا و ضرورت ثبت و ماندگارشدن آثار.
در شرایطی که امروز دیدهشدن یک نمایش تا حد زیادی به تبلیغات و فضای مجازی وابسته شده، وضعیت فرهنگی تئاتر را چگونه میبینید؟
تعریف اعتبار و سنجش ارزشهای هنری باید یک مبنای مشخص داشته باشد. نمیتوان برای همهچیز و همهکس یک نسخه واحد تجویز کرد. هر ساختهای در یک ساختار زبانی تعریف میشود و زبان میتواند قوتها و ضعفهای آن را نشان دهد. من فکر نمیکنم بتوان موضوعات عمیق و آثار خلاقه را به بلاگرها سپرد. زمانی که این اتفاق افتاده، محتوا به سمت ابتذال و بیارزشی رفته و نه اقتصاد هنر و نه اقتصاد پروژه از آن سودی نبرده است؛ در نتیجه محصول فرهنگی هم آنطور که باید دیده نشده است. …
