آشی که شاه برای نزدیکانش می پخت!

طبخ آش در تهران در دوره قاجار حسابی رایج شد؛ این غذای ساده پای ثابت نذری‌ها بود. کار به جایی رسید که ناصرالدین‌شاه که به آشپزی و شکار علاقه داشت در سال ۱۲۴۷ شمسی دستور داد در کاخ شهرستانک آش نذری بپزند؛ آشی که بعدها به «آش ییلاقی» معروف شد.   

ناصرالدین‌شاه سالی یک روز، آن هم در فصل بهار، به شهرستانک، از ییلاقات شمال غرب تهران، می‌رفت و آشپزها آش را روی ۳۰ اجاق می‌پختند و در پخت آن، علاوه بر سبزی و حبوبات، از مواد مغذی مختلفی مثل مغز بادام، پسته، آلوبخارا، قیسی و برگه زردآلو استفاده می‌کردند. بعدها به علت دوری راه، همین کار را با دوازده دیگ در قریه سرخه‌حصار، در شرق تهران، انجام می‌دادند.

کلیه اعیان و اشراف و رجال و شاهزادگان و زوجات شاه و وزرا در این آشپزی افتخار حضور داشتند. عده‌ای به پاک کردن نخود، سبزی، لوبیا، ماش، عدس و برنج مشغول بودند. جمعی فلفل و زردچوبه و نمک تهیه می‌کردند. وقتی پخت آش به پایان می‌رسید سرآشپز دربار که مسئول توزیع آش نذری بود … …