یادی از پروفسور پرویز کردوانی | دل نگران حیات آبی ایران

مریم شیعه | شهرآرانیوز؛ چند خودرو با بار آب، غذا، ابزار نمونه برداری و نقشه، از آخرین آبادی‌های حاشیه کویر دور می‌شوند. جاده هرچه پیش می‌رود، کم رنگ‌تر می‌شود تا جایی که دیگر چیزی جز خاک، نمک و خطی محو از رد لاستیک‌ها باقی نمی‌ماند. به تازگی از آلمان بازگشته است و راهی سرزمینی می‌شود که بخش‌های وسیعی از آن، هنوز روی نقشه‌های علمی ایران ناشناخته است. اینجا کویر لوت است و او به طرح مشترک دانشگاه تهران و دانشگاه سوربن برای شناسایی لوت، پیوسته و قرار است بیابان را از نزدیک بخواند.

پنج سال پیاپی، هر سال دو بار و هر بار نزدیک به یک ماه، کلاس درس را ترک می‌کند و همراه گروه تحقیقاتی به یکی از ناشناخته‌ترین پهنه‌های ایران می‌رود. در سال ۱۳۴۷ و در اولین سفرش، نه خبری از موقعیت یاب است و نه خبری از تلفن همراه. آن قدر در دل کویر پیش می‌روند که یک اشتباه ساده، می‌تواند جان اعضای گروه را به خطر بیندازد. روز‌ها میان کلوت ها، نمکزار‌ها و دشت‌های برهنه می‌گذرند. 

اعضای گروه توقف می‌کنند و پیوسته نمونه برمی دارند، یادداشت می‌نویسند و دوباره راه می‌افتند. برای او، لوت زمین خالی و بی مصرف نیست. هر تکه اش سندی از تاریخ طبیعی ایران است. در یکی از همین بررسی ها، در حاشیه غربی لوت و حوالی خبیص، نشانه‌هایی غیرعادی از میان خاک پیدا می‌شود و محوطه‌ای باستانی خودش را نشان می‌دهد.

پژوهش‌های میدانی او به شناساندن ساختار طبیعی لوت، کلوت‌ها و ویژگی‌های اقلیمی این پهنه کمک کرد و بیابانی را که اغلب سرزمینی مرده پنداشته می‌شد، به موضوعی مهم در جغرافیای ایران تبدیل کرد. سال‌ها بعد، هنگامی که لوت در سال۱۳۹۵ به عنوان نخستین اثر طبیعی ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد، کار پژوهشگرانی بود که وجب به وجب آن سرزمین را پیموده بودند. او حرف نمی‌زد، عمل می‌کرد و پا به دل سرزمینی می‌گذاشت که کمتر کسی حاضر بود یک ماه تمام در آن ساکن شود. او ایران را مصرف نمی‌کرد، آن را می‌شناخت و معرفی می‌کرد. غارت آب

پروفسور پرویز کردوانی در جوانی برای تحصیل راهی آلمان شد. در دانشگاه بن مهندسی کشاورزی خواند و سپس تحصیلاتش را در رشته کشاورزی با گرایش عمران کویر ادامه داد. سال ۱۳۴۵ دوره دکتری را با امتیاز عالی به پایان رساند و با وجود امکان ماندن، به ایران بازگشت. …