[منوچهر دین‌پرست] بی‌خبری کودکان از سینمای کودک

در طول این سال‌ها درباره جایگاه سینمای کودک در ایران، ظرفیت‌های آن، مشکلات تولید و اکران و همچنین نسبت این سینما با مخاطبانش بسیار گفته و نوشته شده است. بسیاری از کارشناسان و فعالان سینما نیز به‌خوبی می‌دانند که سینمای کودک امروز با چه مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند.اما در میان همه نقدها و آسیب‌شناسی‌هایی که درباره سینمای کودک مطرح می‌شود، به نظرم یک مساله اساسی کمتر مورد توجه قرار گرفته است: کودکان ما اساساً از سینمای کودک خودشان خبر ندارند.

شاید این جمله در نگاه نخست ساده به نظر برسد، اما اگر کمی دقیق‌تر به آن فکر کنیم، اهمیت آن بیشتر روشن می‌شود. کافی است به یک مدرسه برویم و از دانش‌آموزان بپرسیم در حال حاضر چه فیلمی برای کودکان در سینماها اکران می‌شود. به احتمال زیاد پاسخ بسیاری از آنها «نمی‌دانم» خواهد بود. این در حالی است که همین کودکان، جدیدترین انیمیشن‌ها، سریال‌های شبکه‌های مختلف، محصولات پلتفرم‌ها و انیمه‌های روز را به‌خوبی می‌شناسند و حتی می‌توانند درباره داستان، شخصیت‌ها و جزئیات آنها با شما صحبت کنند.پس پرسش اصلی این است: چرا کودکان از تولیدات سینمای کودک کشور خودشان بی‌خبرند؟ چه اتفاقی افتاده است که یک محصول فرهنگی که قرار است برای این گروه سنی تولید شود، نمی‌تواند راه خود را به سوی مخاطب پیدا کند؟ مشکل فقط کیفیت فیلم‌ها، ضعف فیلمنامه‌ها یا جذاب نبودن برخی آثار نیست؛ پیش از همه اینها، مساله ارتباط با مخاطب است. وقتی کودک نمی‌داند چه فیلمی در سینما اکران شده، طبیعی است که برای دیدن آن نیز برنامه‌ای نداشته باشد.

مدتی پیش در جلسه‌ای با برخی مسئولان سینمایی که موضوع اصلی آن سینمای کودک بود، به عنوان یک خبرنگار پرسیدم: «من نقدی ندارم؛ اما دوستانی که در این جلسه حضور دارند، به من بگویند اکنون چه فیلمی برای کودکان در سینماها اکران می‌شود که بتوانم عصر، فرزندانم را برای تماشای آن ببرم؟» پاسخ اغلب حاضران منفی بود. این پاسخ، بیش از آنکه صرفاً یک اتفاق ساده باشد، برای من قابل تأمل و حتی تأسف‌بار بود.اگر مدیران و متولیان سینمای کودک نتوانند به‌سادگی نام فیلمی … …