غروب غربزدگان!   

«یک سری آدم سیر در رفته بودند از ایران، به ترکیه و کشورهای غربی و در کافه‌ها و مهمانی‌های آنچنانی خوش می‌گذراندند، بعد این طرف توی ایران ماجرای بود که نگو و نپرس...»

«اسماعیل فصیح» را دوست دارم، نه فقط به این دلیل که آثار موفقی چون «زمستان62» در کارنامه‌اش دارد، بیشتر به این خاطر که از معدود نویسندگان جریان روشنفکری است که نگاه تقریبا منصفانه‌ای به ایران پس از انقلاب داشته است. وی در مصاحبه‌ها و داستانهایش، همزمان با نقد جریان انقلاب، زیست واندیشه روشنفکران پس از انقلاب را نیز نقد کرده است. به تعبیر وی مهمترین اشکال روشنفکران خارج نشین، دوری از بطن حوادث و درد مردم کف جامعه است؛ آدمهای سیر و

دور از حادثه، هیچ وقت فهم درستی از ماجرای وطن ندارند.

این اشکال تاریخی جریان روشنفکری نه فقط در سالهای جنگ تحمیلی، که تا امروز هم ادامه داشته است. البته در سالهای اخیر جریان فکری و فرهنگی

روشنفکری خارج‌نشین جای خود را به جریان رسانه‌ای غرب‌پرستی داده است. ما دیگر نه با آدمهای اهل فکر و کتاب که بیشتر با لمپن‌های رسانه‌ای مواجه هستیم که هیچ درک و فهم عمیق و حقیقی از جامعه ایران و فرهنگ مردمانش ندارند و در حباب توهمات خود

برای آینده ایران نسخه می پیچند.

آنها با همه چیز برخورد گزینشی دارند. روزگاری برای مرزبانان شهید ارتش مرثیه می خواندند، اما در جنگ اخیر در قبال شهادت صدها سرباز و فرمانده شهید ارتش سکوت کردند؛ چرا؟! چون

عامل شهادت به جای سرما و سیل، حاکمان کاخ سیاه آمریکا بودند. این جماعت بی‌وطن … …