آنها که خنداندند، آنها که فراموش شدند

  حامد قریب؛ گروه فرهنگی   / حالا علی اصغری با «کمدی بدنام» به سراغ این میراث رفته؛ نمایشی که عنوانش خود واجد تناقضی معنادار است و پرسش‌هایی درباره نسبت اعتبار هنری، پسند مخاطب و قضاوت نسل‌های بعد را پیش می‌کشد. اصغری که در سال 1402 «کمدی گمنام» را روی صحنه برده، این‌بار دومین حلقه از سه‌گانه‌ای را دنبال می‌کند که قرار است با «کمدی خوشنام» به پایان برسد؛ سه‌گانه‌ای که برای او، پیش از هر چیز، ادای دین به هنرمندان تئاتر لاله‌زار و نمایش‌های آیینی و سنتی است. با  او درباره این گذشته پرفرازونشیب، نسبت کمدی و تراژدی، تجربه‌های سینمایی و تئاتری‌اش و میراثی گفت‌وگو کرده‌ایم که به باور او، نسل امروز نباید خود را از آن جدا بداند.

عنوان «کمدی بدنام» به تنهایی پارادوکسیکال (متناقض نما)  است. اول درباره دلیل انتخاب این عنوان بگویید و دوم اینکه چه چیزی در این نمایش برای شما از اهمیت بیشتری برخوردار است؛ کمدی بودن؟ هنرمندان لاله‌زار؟ یا تصویری که بعدها از تئاتر عامه‌پسند ساخته شد؟

«کمدی بدنام» ادامه نمایش «کمدی گمنام» است. این دو نمایش بخشی از یک سه‌گانه‌اند: «کمدی گمنام»، «کمدی بدنام» و «کمدی خوشنام». این سه‌گانه از نظر محتوایی ادای دینی است به هنرمندان تئاتر لاله‌زار و نمایش‌های آیینی و سنتی. انتخاب قالب کمدی هم برایم اهمیت داشت. احساس می‌کنم در این روزها و پس از جنگ، مردم به شادی نیاز دارند؛ اما در عین حال، می‌شود در دل یک اثر کمدی حرف زد و بخشی از تاریخ تئاتر آیینی، سنتی و لاله‌زاری را مرور کرد. اینکه چرا چنین اسمی را انتخاب کرده‌ام و چرا این شکل از نمایش را برگزیدم، برایم بسیار مهم بود.

شما سراغ دوره‌ای از تئاتر ایران رفته‌اید که معمولاً در روایت رسمی تاریخ تئاتر، جایگاه پیچیده‌ای دارد. آیا «کمدی بدنام» تلاشی برای بازگرداندن اعتبار به تئاتر عامه‌پسند است؟ …