ناترازی بنزین در ماههای اخیر وارد فاز حساسی شده است. در شرایطی که میانگین مصرف روزانه بنزین در کشور از مرز ۱۳۰ میلیون لیتر گذشته و پالایشگاههای داخلی توان تولید روزانهای نزدیک به ۱۲۰ تا ۱۲۲ میلیون لیتر دارند، شکاف ۱۰ تا ۱۵ میلیون لیتری میان تولید و مصرف، دولت را ناچار به تخصیص منابع ارزی سنگین برای جبران این کسری کرده است.
با وجود قوانین بالادستی و احکام تکلیفی در قوانین بودجه مبنی بر لزوم سوختگیری بیش از ۹۰ درصد خودروها با استفاده از کارت سوخت شخصی، دادههای میدانی نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از مصرف روزانه بنزین همچنان از طریق «کارتهای اضطراری جایگاهداران» انجام میشود. این کارتها به دلیل بینامونشان بودن و عدم اتصال به هویت مالک یا خودرو، عملاً به پاشنهآشیل سامانه هوشمند سوخت بدل شدهاند و زمینه انحراف و سوءاستفادههای گسترده را فراهم کردهاند. همچنین بخوانید: تجربه کرمان در مدیریت مصرف بنزین
تاریکخانه مصرف در پمپبنزینها و بنبست دادهای همچنین بخوانید: نگرانی از کمبود بنزین تا جهاد مصرف در روزهای حساس
بررسی ترکیب تراکنشهای نازلها نشان میدهد کارت اضطراری جایگاه که در اصل برای شرایط استثنایی نظیر مفقودی کارت شخصی یا خودروهای نوپلاک طراحی شده بود، به گزینه دمدستی و پیشفرض بخش بزرگی از رانندگان تبدیل شده است. سهم حدود ۳۵ درصدی کارت جایگاهها از کل مصرف بنزین کشور به معنای آن است که روزانه دهها میلیون لیتر سوخت یارانهای در بستری «کور» و غیرقابل رهگیری میان مصرفکنندگان توزیع میشود.
در این فرآیند، سامانه هوشمند صرفاً ثبت میکند که مقداری بنزین از یک نازل مشخص خارج شده، اما هیچ دادهای از اینکه این بنزین وارد باک کدام خودرو با چه پلاکی شده یا راننده آن چه کسی بوده، در دست نیست. …
