اجازه بدهیم کلاس‌اولی‌ها اشتباه کنند

جوان آنلاین: اولین روز‌های مدرسه که می‌رسد، خانه‌ها پر می‌شوند از کیف و کفش نو، دفتر‌های تمیز، مداد‌های تراشیده و والدینی که با دقتی بیشتر از خود بچه، برنامه روز بعد را کنترل می‌کنند؛ ساعت خواب، صبحانه، لباس، سرویس، تکالیف، وسایل داخل کیف و هزار و یک جزئیات دیگر. حق هم داریم. کلاس اول برای ما هم اتفاق مهمی است. بچه‌مان برای اولین بار قرار است چند ساعت بدون ما در یک محیط تازه باشد؛ جایی که باید خودش تصمیم بگیرد، از وسایلش مراقبت کند، با معلم و همکلاسی‌هایش ارتباط بگیرد و کم‌کم مسئولیت کار‌های شخصی‌اش را بپذیرد. اما درست همین‌جا یک سؤال مهم مطرح می‌شود. آیا ما واقعاً داریم به او کمک می‌کنیم مستقل شود یا آن‌قدر همه‌چیز را برایش انجام می‌دهیم که فرصت مستقل شدن از او گرفته می‌شود؟

کلاس اول شاید یکی از اولین جا‌هایی باشد که والدین باید یاد بگیرند کمی عقب‌تر بایستند. نه اینکه کودک را رها کنند؛ نه. اتفاقاً کودک در این سن بیش از هر زمان دیگری به حمایت و امنیت عاطفی نیاز دارد. اما حمایت با انجام دادن همه کار‌ها فرق دارد. اگر هر شب خودمان کیف کودک را ببندیم، اگر صبح خودمان لباسش را آماده کنیم، اگر مدادش را بتراشیم، اگر تکلیفش را قدم‌به‌قدم کنار دستش انجام دهیم و اگر هر بار چیزی را جا گذاشت، سریع خودمان آن را به مدرسه برسانیم، ممکن است در کوتاه‌مدت خیالمان راحت شود؛ اما در بلندمدت یک فرصت مهم را از او گرفته‌ایم و آن فرصت تجربه کردن و مسئولیت پذیری است. بچه‌ای که هیچ‌وقت چیزی را جا نمی‌گذارد، چون مادر یا پدرش همیشه کیفش را کنترل کرده، چطور قرار است یاد بگیرد وسایلش را مدیریت کند؟ بچه‌ای که هیچ‌وقت پیامد اشتباه‌های کوچک خودش را ندیده، چطور قرار است بفهمد مسئولیت یعنی چه؟ …