راز موفقیت کلاشنیکف / چرا این سلاح قدیمی هنوز محبوب است؟

به گزارش خبرآنلاین، به نقل از فارس، نبوغ میخائیل کلاشنیکف در طراحی اولیه این سلاح، در استفاده هوشمندانه از قوانین فیزیک و مکانیک کلاسیک برای خلق یک سیستم تحمل‌پذیر در برابر خطا  بود. هسته مرکزی فناوری کلاشنیکف بر پایه سیستم گاز با پیستون کورس بلند  استوار است. از منظر ترمودینامیک، هنگامی که چاشنی فعال شده و باروت مشتعل می‌گردد، گازهایی با فشار فوق‌العاده بالا تولید می‌شوند که پرتابه را در طول لوله به جلو می‌رانند. 

در طراحی کلاشنیکف، بخشی از این گازهای پرفشار از طریق یک پورت مهندسی‌شده در میانه لوله، به سیلندر گاز فوقانی هدایت می‌شود. این نیروی عظیم کینتیکی (جنبشی)، پیستون فولادی را که به صورت یکپارچه با حامل گلنگدن ساخته شده است، با قدرت به عقب می‌راند.

مهندسان در آن زمان به جای تلاش برای ساخت قطعاتی با تلرانس‌های میکرومتری که در محیط‌های آلوده به سرعت دچار گیرکردن می‌شوند، فضاهای خالی محاسبه‌شده‌ای را بین ریل‌های بدنه و حامل گلنگدن در نظر گرفتند. 

این طراحی به سلاح اجازه می‌دهد که حتی در صورت نفوذ ذرات خارجی مانند ماسه یا کربن ناشی از احتراق، آلاینده‌ها را از مسیر قطعات متحرک پس زده و به چرخه شلیک ادامه دهد. مکانیزم قفل شدن چرخشی گلنگدن نیز تضمین می‌کند که تا زمان افت فشار گاز در لوله به سطح ایمن، محفظه انفجار کاملاً مهر و موم باقی بماند.

با ورود به دهه ۱۹۷۰ میلادی و ظهور مدل AK-۷۴، طراحان روس یک تغییر رویکرد فناورانه را در حوزه رزمی رقم زدند. تغییر کالیبر از گلوله‌های سنگین ۷.۶۲ میلی‌متری به پرتابه‌های پرسرعت ۵.۴۵ میلی‌متری، یک تصمیم مهم مبتنی بر فیزیک پرتابه‌ها بود. 

گلوله جدیدتر دارای مسیر پروازی بسیار مسطح‌تری بود که نیاز به اصلاح خطای دید توسط تیرانداز را در فواصل مختلف کاهش می‌داد. از منظر بالستیک انتهایی شلیک ، این گلوله‌های کوچکتر طوری طراحی شده بودند که به محض ورود به محیط‌های متراکم (مانند بافت بدن هدف)، پایداری خود را از دست داده و با انحراف شدید انرژی جنبشی خود را به صورت انفجاری تخلیه کنند که قدرت تخریب را به شدت افزایش می‌داد. …