مسکن استیجاری؛ نوشداروی پس از مرگ سهراب/ چرا سقف اجاره‌بهای ۲۵ درصدی به درستی اجرا نمی‌شود؟

وی افزود: در حال حاضر صحبت از اجرای حدود ۱۰ هزار واحد مسکونی است؛ یعنی نسبت به هدف‌گذاری اولیه، تنها بخش کوچکی از طرح قرار است عملیاتی شود.

ایلاتی ادامه داد: حتی اگر فرض کنیم همان ۷۰ هزار واحد هدف‌گذاری‌شده به‌طور کامل ساخته می‌شد، این تعداد معادل یک درصد از مجموع حدود هفت میلیون واحد مسکونی موجود در بازار اجاره است. بنابراین، طرح مسکن استیجاری در بهترین حالت می‌تواند شرایط اجاره را برای یک درصد مستأجران بهبود دهد و ۹۹ درصد مستأجران از مزایای آن بهره‌مند نخواهند شد. ساخت مسکن باید در اولویت باشد

این کارشناس بازار مسکن درباره ضرورت اجرای طرح مسکن استیجاری گفت: اصل این اقدام مثبت است، اما اجرای آن با تأخیر همراه شده است. این طرح باید حدود ۳۰ سال پیش آغاز می‌شد. اگر از آن زمان هر سال ۷۰ هزار واحد مسکن استیجاری ساخته می‌شد، امروز نزدیک به دو میلیون و ۱۰۰ هزار واحد از این نوع مسکن در کشور وجود داشت و می‌توانست بخشی از مشکل بازار اجاره را حل کند.

وی تصریح کرد: در شرایط فعلی، اولویت وزارت راه و شهرسازی و طرح نهضت ملی مسکن باید ساخت‌وساز باشد. واحدهای مسکن استیجاری باید خریداری و سپس به‌صورت اجاره‌داری در اختیار زوج‌ها یا افراد واجد شرایط قرار بگیرند؛ در حالی که با هزینه خرید یک واحد مسکونی آماده، می‌توان چند واحد مسکونی جدید احداث کرد.

ایلاتی افزود: زمانی که منابع مالی محدود است، اولویت باید به ساخت مسکن اختصاص پیدا کند، نه توسعه مسکن استیجاری دولتی. در چنین شرایطی، به جای خرید واحدهای آماده، می‌توان با همان منابع تعداد بیشتری واحد مسکونی ساخت. نبود زیرساخت اجاره‌داری حرفه‌ای

وی با اشاره به تجربه کشورهای مختلف در زمینه مسکن استیجاری اظهار کرد: در بسیاری از کشورها، شهرداری‌ها نقش اصلی را در این حوزه ایفا می‌کنند و بخش عمده اجاره‌داری نیز بر عهده آنهاست؛ زیرا دولت‌ها معمولاً ساختار مستقیمی برای اداره و بهره‌برداری از واحدهای استیجاری ندارند. …