به گزارش اکوایران، در اطلاعیههای عملیات اجرایی سیاست پولی بانک مرکزی در سال ۱۴۰۵، عبارت «خرید قطعی» در کنار «توافق بازخرید» بیشتر از گذشته دیده میشود. در این اطلاعیهها بانک مرکزی اعلام میکند که بر اساس پیشبینی خود از وضعیت نقدینگی بازار بینبانکی، موضع عملیاتیاش در یک هفته مشخص چیست و سپس نتیجه استفاده از ابزارهای موجود را منتشر میکند. خود بانک مرکزی نیز توضیح داده است که موضع عملیاتی آن بر اساس پیشبینی وضعیت ذخایر بازار بینبانکی و با هدف کاهش نوسانات نرخ بازار بینبانکی حول نرخ هدف تعیین میشود.
برای نمونه، در عملیات بازار باز در پنجم مرداد ۱۴۰۵، ۱۵ بانک و مؤسسه اعتباری غیربانکی در مجموع ۳۵۵.۱۳ هزار میلیارد تومان سفارش ارسال کردند، اما بانک مرکزی تنها ۶۰ هزار میلیارد تومان از آن را در قالب توافق بازخرید پذیرفت. در همان حراج، برای خرید قطعی هیچ پیشنهادی از سوی بانکها ثبت نشد.
این وضعیت در حراجهای پیش از آن نیز تکرار شده است؛ از جمله در حراج ۲۹ تیرماه، بانکها ۴۴.۸۱۷ هزار میلیارد تومان سفارش ریپو ارائه کردند، در حالی که تنها ۴ هزار میلیارد تومان پذیرفته شد و برای خرید قطعی نیز پیشنهادی دریافت نشد.
اما تفاوت این دو ابزار در چیست؟ ریپو چه تفاوتی با خرید قطعی دارد؟
در توافق بازخرید، بانک اوراق مالی اسلامی دولتی خود را در مقابل دریافت نقدینگی در اختیار بانک مرکزی قرار میدهد، اما معامله ماهیت موقت دارد. به بیان ساده، بانک مرکزی امروز در ازای اوراق به بانک نقدینگی میدهد و بانک متعهد است در سررسید، وجه معامله را مطابق قرارداد بازپرداخت و اوراق را دریافت کند. در عملیات بازار باز ایران، سررسید توافق بازخرید معمولاً یک هفته است و در صورت لزوم میتواند تغییر کند. …
