به گزارش اویل پرایس؛ روز دی اقتصادی ترامپ با دسترسی به نظام مالی آمریکا به تصور ترامپ به یکی از قدرتمندترین سلاحهای واشنگتن تبدیل شده است اما هرچه واشنگتن فشار بر تجارت باقیمانده ایران را افزایش دهد، اهداف بزرگتر و پیامدهای جانبی آن نیز بیشتر خواهد شد.
چین بیش از 80 درصد نفت خام صادراتی ایران از مسیر دریا را خریداری میکند. عراق برای تولید برق خود تا حدود 40 درصد به گاز ایران وابسته است. ترکیه در نیمه نخست امسال 4.5 میلیارد مترمکعب گاز از ایران وارد کرده و هند همچنان روابط تجاری قابلتوجهی با تهران دارد. امارات متحده عربی نیز که زمانی یکی از مهمترین مسیرهای تجاری و مالی ایران بود، فعالیتهای خود با تهران را متوقف کرده است.
وزارت خزانهداری آمریکا میتواند نفتکشها، معاملهگران و پالایشگاههای کوچک چینی را تحریم کند، بدون آنکه آسیب زیادی به خارج از تجارت ایران وارد شود. اما هدف قرار دادن بانکهای بزرگی که این تجارت را تأمین مالی میکنند، شرایط کاملاً متفاوتی ایجاد خواهد کرد. همین مسئله درباره وادار کردن بغداد به انتخاب میان تبعیت از واشنگتن و ادامه دریافت گاز ایران برای نیروگاههایش نیز صدق میکند.
دولت ترامپ روز دوشنبه رویکردی محتاطانه در پیش گرفت. نخستین دور تحریمها نزدیک به 60 فرد، شرکت و کشتی را هدف قرار داد و دامنه محدودیتها را به بخشهای کشتیرانی، هوانوردی، فناوری، طلا و داراییهای دیجیتال گسترش داد؛ اما بانکهای بزرگ چین را تحریم نکرد.
در ادامه، پنج کشوری را بررسی میکنیم که در برابر تهاجم اقتصادی جدید ترامپ علیه ایران با دشوارترین انتخابها روبهرو هستند.
1. چین
هیچ کشوری به اندازه چین نفت ایران را خریداری نمیکند؛ ازاینرو پکن همچنان بزرگترین منبع درآمد ارزی تهران به شمار میرود. واردات نفت چین از ایران در اوایل سال جاری، پیش از آغاز جنگ و اعمال محاصره دریایی آمریکا، به 1.58 میلیون بشکه در روز رسیده بود.
بااینحال، این رقم در ماه اوت، همزمان با تشدید فشارهای آمریکا، به حدود 534 هزار بشکه در روز کاهش یافت؛ در حالی که میزان واردات در ماه ژوئیه حدود 823 هزار بشکه در روز بود. …
